Persoon/2391 - Bewerkingsoverzicht

Rijstm op 10 sep 2025 om 19:21

2025-09-10T19:21:48Z

← Oudere versie		Versie van 10 sep 2025 19:21
Regel 1:		Regel 1:
	Zie bij: [[~~/www.fandata.nl/~~Persoon/N329\|Violet Paget]]		Zie bij [[Persoon/N329\|Violet Paget]].

Jos Lexmond: Tekst vervangen door "Zie bij: Violet Paget"

2024-02-09T10:33:22Z

Tekst vervangen door "Zie bij: Violet Paget"

← Oudere versie		Versie van 9 feb 2024 10:33
Regel 1:		Regel 1:
	~~Geboren in Château St Leonard te Boulogne-sur-Mer, Pas-de-Calais, Hauts-de-France~~. ~~Haar Britse ouders waren, Henry Ferguson Paget en Matilda Lee-Hamilton (geboren Abadam)~~. Violet Paget was de halfzus van Eugene Jacob Lee-Hamilton (1845-1907). Door het eerste huwelijk van haar moeder, en van wiens achternaam ze haar eigen pseudoniem aanpaste. Hoewel ze voornamelijk voor een Engels lezerspubliek schreef en veel bezoeken aan Londen bracht, bracht ze het grootste deel van haar leven op het continent door, vooral in Italië. Haar langste verblijf was net buiten Florence in de Palmerino-villa van 1889 tot haar dood in San Gervasio, met een korte onderbreking tijdens de Eerste Wereldoorlog . Haar bibliotheek werd overgelaten aan het British Institute of Florence en kan nog steeds door bezoekers worden geïnspecteerd. In Florence heeft ze langdurige vriendschappen gesloten met de schilder Telemaco Signorini en de geleerde Mario Praz , en ze moedigde zijn liefde voor leren en Engelse literatuur aan. Een geëngageerde feministe, ze kleedde zich altijd à la garçonne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam Lee sterke pacifistische opvattingen aan en was hij lid van de anti-militaristische organisatie, de Union of Democratic Control. Ze was ook een lesbienne en had langdurige gepassioneerde relaties met drie vrouwen, Mary Robinson, Clementina Anstruther-Thomson en de Britse auteur, Amy Levy. Ze speelde klavecimbel en haar waardering voor muziek bezielt haar eerste grote werk, Studies of the Eighteenth Century in Italy (1880). In haar voorwoord bij de tweede editie van 1907 herinnerde ze zich haar opwinding als een meisje toen ze een bundel 18e-eeuwse muziek tegenkwam. Ze was zo nerveus dat het niet aan haar verwachtingen voldeed dat ze naar de tuin ontsnapte en luisterend door een open raam luisterde terwijl haar moeder de muziek op de piano uitwerkte. Samen met Pater en John Addington Symonds werd ze beschouwd als een autoriteit op het gebied van de Italiaanse Renaissance en schreef ze twee werken die het expliciet behandelden, 'Euphorion' (1884) en 'Renaissance Fancies and Studies' (1895). Haar korte fictie onderzocht de thema's rondspoken en bezit. De meest beroemde werden verzameld in 'Hauntings' (1890) en haar verhaal 'Prins Alberic en de Slangenvrouw' (1895) werd voor het eerst gedrukt in het beruchte 'The Yellow Book'. Ze speelde een belangrijke rol bij de introductie van het Duitse concept 'Einfühlung' of 'empathie' in de studie van esthetiek in de Engelstalige wereld. Ze ontwikkelde haar eigen theorie van psychologische esthetiek in samenwerking met haar geliefde, Kit Anstruther-Thomson, gebaseerd op eerdere werken van William James, Theodor Lipps en Karl Groos. Ze beweerde dat toeschouwers zich 'inleven' in kunstwerken wanneer ze herinneringen en associaties oproepen en vaak onbewuste lichamelijke veranderingen in houding en ademhaling veroorzaken. Ze stond bekend om haar vele essays over reizen in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland, die probeerden de psychologische effecten van plaatsen vast te leggen in plaats van informatie over te brengen. Net als haar vriend Henry James, schreef ze kritisch over de relatie tussen schrijvers en hun publiek, pionierend in het idee van kritische beoordeling onder alle kunsten als gerelateerd aan de persoonlijke reactie van een publiek. Ze was een voorstander van de esthetische beweging en na een langdurige schriftelijke correspondentie ontmoette de effectieve leider van de beweging, Walter Pater, in 1881 in Engeland, net nadat hij een van Pater's beroemdste discipelen, Oscar Wilde, tegenkwam. Haar openlijke weerstand tegen de Eerste Wereldoorlog en haar werk 'Satan the Waster' leidde ertoe dat ze door de jongere generatie wetenschappers en schrijvers werd verbannen. Feministisch onderzoek leidde sinds de jaren negentig tot een herontdekking. De Engelse schrijver en vertaler Montague Summers beschreef Vernon Lee als "de grootste [...] moderne exponenten van het bovennatuurlijke in fictie." Summers vergeleek ook het werk van Lee met dat van MR James. EF Bleiler heeft beweerd dat "Lee's verhalen echt op zichzelf staan in een categorie. Intelligent, amusant ironisch, fantasierijk, origineel, ze verdienen meer dan de voorbijgaande aandacht die ze hebben getrokken". Neil Barron beschreef de inhoud van Lee's collectie 'Hauntings' aldus: "De verhalen zijn krachtig en zeer opvallend, een van de beste in hun soort." Overleden te San Gervasio Bresciano, Italië. Veel van haar inkomende persoonlijke correspondentie wordt bewaard in de Somerville College Library		Zie bij: [[/www.fandata.nl/Persoon/N329\|Violet Paget]]

Jos Lexmond: User:Jos Lexmond

2024-02-09T10:31:19Z

User:Jos Lexmond

ws-page-props
← Oudere versie		Versie van 9 feb 2024 10:31
Regel 5:		Regel 5:
	\|Primair=Persoon/N329		\|Primair=Persoon/N329
	\|Nat=Verenigd Koninkrijk		\|Nat=Verenigd Koninkrijk
	~~\|DatumGeboren=14-10-1856~~		\|LandGeboren=
	~~\|TerminusAQuo=1856-10-14~~		\|LandOverleden=
	~~\|PlaatsGeboren=Boulogne-sur-Mer, Pas-de-Calais, Hauts-de-France~~
	\|LandGeboren=~~Frankrijk~~
	~~\|DatumOverleden=13-02-1935~~
	~~\|TerminusAdQuem=1935-02-13~~
	~~\|PlaatsOverleden=San Gervasio Bresciano, Brescia, Lombardije~~
	\|LandOverleden=~~Italië~~
	\|Pic=lee_vernon.jpg		\|Pic=lee_vernon.jpg
	\|ID=2391		\|ID=2391

Jos Lexmond op 9 feb 2024 om 10:26

2024-02-09T10:26:53Z

← Oudere versie		Versie van 9 feb 2024 10:26
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Boulogne-sur-Mer, ~~Frankrijk~~, ~~in Château St Leonard~~. Haar Britse ouders waren, Henry Ferguson Paget en Matilda Lee-Hamilton (geboren Abadam). Violet Paget was de halfzus van Eugene Jacob Lee-Hamilton (1845-1907). Door het eerste huwelijk van haar moeder, en van wiens achternaam ze haar eigen pseudoniem aanpaste. Hoewel ze voornamelijk voor een Engels lezerspubliek schreef en veel bezoeken aan Londen bracht, bracht ze het grootste deel van haar leven op het continent door, vooral in Italië. Haar langste verblijf was net buiten Florence in de Palmerino-villa van 1889 tot haar dood in San Gervasio, met een korte onderbreking tijdens de Eerste Wereldoorlog . Haar bibliotheek werd overgelaten aan het British Institute of Florence en kan nog steeds door bezoekers worden geïnspecteerd. In Florence heeft ze langdurige vriendschappen gesloten met de schilder Telemaco Signorini en de geleerde Mario Praz , en ze moedigde zijn liefde voor leren en Engelse literatuur aan. Een geëngageerde feministe, ze kleedde zich altijd à la garçonne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam Lee sterke pacifistische opvattingen aan en was hij lid van de anti-militaristische organisatie, de Union of Democratic Control. Ze was ook een lesbienne en had langdurige gepassioneerde relaties met drie vrouwen, Mary Robinson, Clementina Anstruther-Thomson en de Britse auteur, Amy Levy. Ze speelde klavecimbel en haar waardering voor muziek bezielt haar eerste grote werk, Studies of the Eighteenth Century in Italy (1880). In haar voorwoord bij de tweede editie van 1907 herinnerde ze zich haar opwinding als een meisje toen ze een bundel 18e-eeuwse muziek tegenkwam. Ze was zo nerveus dat het niet aan haar verwachtingen voldeed dat ze naar de tuin ontsnapte en luisterend door een open raam luisterde terwijl haar moeder de muziek op de piano uitwerkte. Samen met Pater en John Addington Symonds werd ze beschouwd als een autoriteit op het gebied van de Italiaanse Renaissance en schreef ze twee werken die het expliciet behandelden, 'Euphorion' (1884) en 'Renaissance Fancies and Studies' (1895). Haar korte fictie onderzocht de thema's rondspoken en bezit. De meest beroemde werden verzameld in 'Hauntings' (1890) en haar verhaal 'Prins Alberic en de Slangenvrouw' (1895) werd voor het eerst gedrukt in het beruchte 'The Yellow Book'. Ze speelde een belangrijke rol bij de introductie van het Duitse concept 'Einfühlung' of 'empathie' in de studie van esthetiek in de Engelstalige wereld. Ze ontwikkelde haar eigen theorie van psychologische esthetiek in samenwerking met haar geliefde, Kit Anstruther-Thomson, gebaseerd op eerdere werken van William James, Theodor Lipps en Karl Groos. Ze beweerde dat toeschouwers zich 'inleven' in kunstwerken wanneer ze herinneringen en associaties oproepen en vaak onbewuste lichamelijke veranderingen in houding en ademhaling veroorzaken. Ze stond bekend om haar vele essays over reizen in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland, die probeerden de psychologische effecten van plaatsen vast te leggen in plaats van informatie over te brengen. Net als haar vriend Henry James, schreef ze kritisch over de relatie tussen schrijvers en hun publiek, pionierend in het idee van kritische beoordeling onder alle kunsten als gerelateerd aan de persoonlijke reactie van een publiek. Ze was een voorstander van de esthetische beweging en na een langdurige schriftelijke correspondentie ontmoette de effectieve leider van de beweging, Walter Pater, in 1881 in Engeland, net nadat hij een van Pater's beroemdste discipelen, Oscar Wilde, tegenkwam. Haar openlijke weerstand tegen de Eerste Wereldoorlog en haar werk 'Satan the Waster' leidde ertoe dat ze door de jongere generatie wetenschappers en schrijvers werd verbannen. Feministisch onderzoek leidde sinds de jaren negentig tot een herontdekking. De Engelse schrijver en vertaler Montague Summers beschreef Vernon Lee als "de grootste [...] moderne exponenten van het bovennatuurlijke in fictie." Summers vergeleek ook het werk van Lee met dat van MR James. EF Bleiler heeft beweerd dat "Lee's verhalen echt op zichzelf staan in een categorie. Intelligent, amusant ironisch, fantasierijk, origineel, ze verdienen meer dan de voorbijgaande aandacht die ze hebben getrokken". Neil Barron beschreef de inhoud van Lee's collectie 'Hauntings' aldus: "De verhalen zijn krachtig en zeer opvallend, een van de beste in hun soort." Overleden te San Gervasio Bresciano, Italië. Veel van haar inkomende persoonlijke correspondentie wordt bewaard in de Somerville College Library		Geboren in Château St Leonard te Boulogne-sur-Mer, Pas-de-Calais, Hauts-de-France. Haar Britse ouders waren, Henry Ferguson Paget en Matilda Lee-Hamilton (geboren Abadam). Violet Paget was de halfzus van Eugene Jacob Lee-Hamilton (1845-1907). Door het eerste huwelijk van haar moeder, en van wiens achternaam ze haar eigen pseudoniem aanpaste. Hoewel ze voornamelijk voor een Engels lezerspubliek schreef en veel bezoeken aan Londen bracht, bracht ze het grootste deel van haar leven op het continent door, vooral in Italië. Haar langste verblijf was net buiten Florence in de Palmerino-villa van 1889 tot haar dood in San Gervasio, met een korte onderbreking tijdens de Eerste Wereldoorlog . Haar bibliotheek werd overgelaten aan het British Institute of Florence en kan nog steeds door bezoekers worden geïnspecteerd. In Florence heeft ze langdurige vriendschappen gesloten met de schilder Telemaco Signorini en de geleerde Mario Praz , en ze moedigde zijn liefde voor leren en Engelse literatuur aan. Een geëngageerde feministe, ze kleedde zich altijd à la garçonne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam Lee sterke pacifistische opvattingen aan en was hij lid van de anti-militaristische organisatie, de Union of Democratic Control. Ze was ook een lesbienne en had langdurige gepassioneerde relaties met drie vrouwen, Mary Robinson, Clementina Anstruther-Thomson en de Britse auteur, Amy Levy. Ze speelde klavecimbel en haar waardering voor muziek bezielt haar eerste grote werk, Studies of the Eighteenth Century in Italy (1880). In haar voorwoord bij de tweede editie van 1907 herinnerde ze zich haar opwinding als een meisje toen ze een bundel 18e-eeuwse muziek tegenkwam. Ze was zo nerveus dat het niet aan haar verwachtingen voldeed dat ze naar de tuin ontsnapte en luisterend door een open raam luisterde terwijl haar moeder de muziek op de piano uitwerkte. Samen met Pater en John Addington Symonds werd ze beschouwd als een autoriteit op het gebied van de Italiaanse Renaissance en schreef ze twee werken die het expliciet behandelden, 'Euphorion' (1884) en 'Renaissance Fancies and Studies' (1895). Haar korte fictie onderzocht de thema's rondspoken en bezit. De meest beroemde werden verzameld in 'Hauntings' (1890) en haar verhaal 'Prins Alberic en de Slangenvrouw' (1895) werd voor het eerst gedrukt in het beruchte 'The Yellow Book'. Ze speelde een belangrijke rol bij de introductie van het Duitse concept 'Einfühlung' of 'empathie' in de studie van esthetiek in de Engelstalige wereld. Ze ontwikkelde haar eigen theorie van psychologische esthetiek in samenwerking met haar geliefde, Kit Anstruther-Thomson, gebaseerd op eerdere werken van William James, Theodor Lipps en Karl Groos. Ze beweerde dat toeschouwers zich 'inleven' in kunstwerken wanneer ze herinneringen en associaties oproepen en vaak onbewuste lichamelijke veranderingen in houding en ademhaling veroorzaken. Ze stond bekend om haar vele essays over reizen in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland, die probeerden de psychologische effecten van plaatsen vast te leggen in plaats van informatie over te brengen. Net als haar vriend Henry James, schreef ze kritisch over de relatie tussen schrijvers en hun publiek, pionierend in het idee van kritische beoordeling onder alle kunsten als gerelateerd aan de persoonlijke reactie van een publiek. Ze was een voorstander van de esthetische beweging en na een langdurige schriftelijke correspondentie ontmoette de effectieve leider van de beweging, Walter Pater, in 1881 in Engeland, net nadat hij een van Pater's beroemdste discipelen, Oscar Wilde, tegenkwam. Haar openlijke weerstand tegen de Eerste Wereldoorlog en haar werk 'Satan the Waster' leidde ertoe dat ze door de jongere generatie wetenschappers en schrijvers werd verbannen. Feministisch onderzoek leidde sinds de jaren negentig tot een herontdekking. De Engelse schrijver en vertaler Montague Summers beschreef Vernon Lee als "de grootste [...] moderne exponenten van het bovennatuurlijke in fictie." Summers vergeleek ook het werk van Lee met dat van MR James. EF Bleiler heeft beweerd dat "Lee's verhalen echt op zichzelf staan in een categorie. Intelligent, amusant ironisch, fantasierijk, origineel, ze verdienen meer dan de voorbijgaande aandacht die ze hebben getrokken". Neil Barron beschreef de inhoud van Lee's collectie 'Hauntings' aldus: "De verhalen zijn krachtig en zeer opvallend, een van de beste in hun soort." Overleden te San Gervasio Bresciano, Italië. Veel van haar inkomende persoonlijke correspondentie wordt bewaard in de Somerville College Library

Jos Lexmond: User:Jos Lexmond

2024-02-09T10:25:30Z

User:Jos Lexmond

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 {{Person
-|Tabel=tblSchrijvers
+|NaamGew=Vernon Lee
 |NaamBiblio=Lee, Vernon
 |NaamSoort=Pseudoniem
 |Primair=Persoon/N329
 |Pic=lee_vernon.jpg
 |HeeftPic=1
-|DatumGeboren=14-10-1856
+|MemoID=24759
 }}

Admin: Data import; schrijvers - main-props

2021-12-24T17:38:50Z

Data import; schrijvers - main-props

← Oudere versie	Versie van 24 dec 2021 17:38
Regel 1:	Regel 1:
		Geboren te Boulogne-sur-Mer, Frankrijk, in Château St Leonard. Haar Britse ouders waren, Henry Ferguson Paget en Matilda Lee-Hamilton (geboren Abadam). Violet Paget was de halfzus van Eugene Jacob Lee-Hamilton (1845-1907). Door het eerste huwelijk van haar moeder, en van wiens achternaam ze haar eigen pseudoniem aanpaste. Hoewel ze voornamelijk voor een Engels lezerspubliek schreef en veel bezoeken aan Londen bracht, bracht ze het grootste deel van haar leven op het continent door, vooral in Italië. Haar langste verblijf was net buiten Florence in de Palmerino-villa van 1889 tot haar dood in San Gervasio, met een korte onderbreking tijdens de Eerste Wereldoorlog . Haar bibliotheek werd overgelaten aan het British Institute of Florence en kan nog steeds door bezoekers worden geïnspecteerd. In Florence heeft ze langdurige vriendschappen gesloten met de schilder Telemaco Signorini en de geleerde Mario Praz , en ze moedigde zijn liefde voor leren en Engelse literatuur aan. Een geëngageerde feministe, ze kleedde zich altijd à la garçonne. Tijdens de Eerste Wereldoorlog nam Lee sterke pacifistische opvattingen aan en was hij lid van de anti-militaristische organisatie, de Union of Democratic Control. Ze was ook een lesbienne en had langdurige gepassioneerde relaties met drie vrouwen, Mary Robinson, Clementina Anstruther-Thomson en de Britse auteur, Amy Levy. Ze speelde klavecimbel en haar waardering voor muziek bezielt haar eerste grote werk, Studies of the Eighteenth Century in Italy (1880). In haar voorwoord bij de tweede editie van 1907 herinnerde ze zich haar opwinding als een meisje toen ze een bundel 18e-eeuwse muziek tegenkwam. Ze was zo nerveus dat het niet aan haar verwachtingen voldeed dat ze naar de tuin ontsnapte en luisterend door een open raam luisterde terwijl haar moeder de muziek op de piano uitwerkte. Samen met Pater en John Addington Symonds werd ze beschouwd als een autoriteit op het gebied van de Italiaanse Renaissance en schreef ze twee werken die het expliciet behandelden, 'Euphorion' (1884) en 'Renaissance Fancies and Studies' (1895). Haar korte fictie onderzocht de thema's rondspoken en bezit. De meest beroemde werden verzameld in 'Hauntings' (1890) en haar verhaal 'Prins Alberic en de Slangenvrouw' (1895) werd voor het eerst gedrukt in het beruchte 'The Yellow Book'. Ze speelde een belangrijke rol bij de introductie van het Duitse concept 'Einfühlung' of 'empathie' in de studie van esthetiek in de Engelstalige wereld. Ze ontwikkelde haar eigen theorie van psychologische esthetiek in samenwerking met haar geliefde, Kit Anstruther-Thomson, gebaseerd op eerdere werken van William James, Theodor Lipps en Karl Groos. Ze beweerde dat toeschouwers zich 'inleven' in kunstwerken wanneer ze herinneringen en associaties oproepen en vaak onbewuste lichamelijke veranderingen in houding en ademhaling veroorzaken. Ze stond bekend om haar vele essays over reizen in Italië, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland, die probeerden de psychologische effecten van plaatsen vast te leggen in plaats van informatie over te brengen. Net als haar vriend Henry James, schreef ze kritisch over de relatie tussen schrijvers en hun publiek, pionierend in het idee van kritische beoordeling onder alle kunsten als gerelateerd aan de persoonlijke reactie van een publiek. Ze was een voorstander van de esthetische beweging en na een langdurige schriftelijke correspondentie ontmoette de effectieve leider van de beweging, Walter Pater, in 1881 in Engeland, net nadat hij een van Pater's beroemdste discipelen, Oscar Wilde, tegenkwam. Haar openlijke weerstand tegen de Eerste Wereldoorlog en haar werk 'Satan the Waster' leidde ertoe dat ze door de jongere generatie wetenschappers en schrijvers werd verbannen. Feministisch onderzoek leidde sinds de jaren negentig tot een herontdekking. De Engelse schrijver en vertaler Montague Summers beschreef Vernon Lee als "de grootste [...] moderne exponenten van het bovennatuurlijke in fictie." Summers vergeleek ook het werk van Lee met dat van MR James. EF Bleiler heeft beweerd dat "Lee's verhalen echt op zichzelf staan in een categorie. Intelligent, amusant ironisch, fantasierijk, origineel, ze verdienen meer dan de voorbijgaande aandacht die ze hebben getrokken". Neil Barron beschreef de inhoud van Lee's collectie 'Hauntings' aldus: "De verhalen zijn krachtig en zeer opvallend, een van de beste in hun soort." Overleden te San Gervasio Bresciano, Italië. Veel van haar inkomende persoonlijke correspondentie wordt bewaard in de Somerville College Library

Admin: Data import; schrijvers - base-props

2021-12-24T16:40:17Z

Data import; schrijvers - base-props

ws-base-props
← Oudere versie	Versie van 24 dec 2021 16:40
Regel 1:	Regel 1:
		{{Base properties
		\|Class=Persons
		}}

Admin: Data import; schrijvers - page-props

2021-12-24T16:22:08Z

Data import; schrijvers - page-props

Nieuwe pagina