Persoon/544 - Bewerkingsoverzicht

Jan Meeuwesen op 6 dec 2025 om 13:51

2025-12-06T13:51:01Z

← Oudere versie		Versie van 6 dec 2025 13:51
Regel 5:		Regel 5:
	Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is ''Arena'' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman ''Martians Go Home'' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters.		Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is ''Arena'' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman ''Martians Go Home'' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters.

	Brown had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), ''Eine Kleine Nachtmusik'' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], [https://www.fandata.nl/Persoon/~~3334~~ Mack Reynolds].		Brown had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), ''Eine Kleine Nachtmusik'' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], [https://www.fandata.nl/Persoon/N279 Mack Reynolds].

Jan Meeuwesen: User:Jan Meeuwesen

2025-12-06T13:50:04Z

User:Jan Meeuwesen

ws-page-props
← Oudere versie		Versie van 6 dec 2025 13:50
Regel 1:		Regel 1:
	{{Person		{{Person
	\|NaamGew=Fredric Brown		\|NaamGew=Fredric Brown
	\|NaamBiblio=Brown, Fredric		\|NaamBiblio=Brown, Fredric
	\|NaamSoort=Werkelijke naam		\|NaamSoort=Werkelijke naam
	\|Primair=		\|Primair=
Regel 13:		Regel 13:
	\|PlaatsOverleden=Tucson, Arizona		\|PlaatsOverleden=Tucson, Arizona
	\|LandOverleden=Verenigde Staten		\|LandOverleden=Verenigde Staten
	\|Pic=~~brown_fredric~~.jpg		\|Pic=Brown-fredric--89152-1765028978.jpg
	\|ID=544		\|ID=544
	\|NaamNr=1		\|NaamNr=1

Jan Meeuwesen op 14 nov 2023 om 13:24

2023-11-14T13:24:42Z

← Oudere versie		Versie van 14 nov 2023 13:24
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ~~‘The~~ Fabulous ~~Clipjoint’~~ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. ~~Gaf~~ zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had~~. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken~~. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. ~~Hij~~ had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], [https://www.fandata.nl/Persoon/3334 Mack Reynolds].		Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal ''The Moon for a Nickel'' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman ''What Mad Universe''. In 1947 verscheen de misdaadroman ''The Fabulous Clipjoint'' waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen.

			Hij gaf zijn correctorsbaantje op en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd.

			Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is ''Arena'' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman ''Martians Go Home'' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters.

			Brown had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), ''Eine Kleine Nachtmusik'' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], [https://www.fandata.nl/Persoon/3334 Mack Reynolds].

Jan Meeuwesen op 14 nov 2023 om 13:11

2023-11-14T13:11:50Z

← Oudere versie		Versie van 14 nov 2023 13:11
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], Mack Reynolds.		Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], [https://www.fandata.nl/Persoon/3334 Mack Reynolds].

Jan Meeuwesen op 14 nov 2023 om 13:10

2023-11-14T13:10:52Z

← Oudere versie		Versie van 14 nov 2023 13:10
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Carl Onspaugh, Mack Reynolds.		Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: [https://www.fandata.nl/Persoon/1181323500 Carl Onspaugh], Mack Reynolds.

Rijstm: User:Rijstm

2023-06-13T17:56:39Z

User:Rijstm

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 {{Person
 |Tabel=tblSchrijvers
 |GUID={C42981FC-2728-11D8-B1DD-00105A7169F9}
 |HeeftPic=1
-|DatumGeboren=29-10-1906
+|MemoID=25718
 }}

Rijstm op 13 jun 2023 om 17:55

2023-06-13T17:55:48Z

← Oudere versie		Versie van 13 jun 2023 17:55
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Cincinnati, Ohio. ~~Was~~ een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Carl Onspaugh, Mack Reynolds.		Geboren te Cincinnati, Ohio. Fredric William Brown was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Carl Onspaugh, Mack Reynolds.

Jan Meeuwesen op 6 nov 2022 om 11:19

2022-11-06T11:19:53Z

← Oudere versie		Versie van 6 nov 2022 11:19
Regel 1:		Regel 1:
	Geboren te Cincinnati, Ohio. Was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Onspaugh, ~~C.;~~ Reynolds~~, M~~.		Geboren te Cincinnati, Ohio. Was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Carl Onspaugh, Mack Reynolds.

Admin: Data import; schrijvers - main-props

2021-12-24T17:42:30Z

Data import; schrijvers - main-props

← Oudere versie	Versie van 24 dec 2021 17:42
Regel 1:	Regel 1:
		Geboren te Cincinnati, Ohio. Was een Amerikaans schrijver van sciencefictionromans en detectiveverhalen. Brown werd met name bekend met zijn korte verhalen, vaak niet meer dan 1000 woorden, soms zelfs niet meer dan 500. Hij werd al jong wees, zijn moeder overleed op zijn veertiende, zijn vader een jaar later. Het vroege overlijden van zijn ouders droeg bij tot het atheïsme dat Brown zijn leven lang aanhing. Hij volgde de avondschool aan de Universiteit van Cincinnati waar hij Engels en geschiedenis studeerde. Zijn studie duurde slechts een jaar waarna Brown allerlei baantjes had van bordenwasser tot detective. Brown had talent voor schrijven en in 1936 begon hij columns te leveren aan The American Printer. In 1938 verscheen zijn eerste detectiveverhaal 'The Moon for a Nickel' in Detective Story. Omdat het schrijven nog niet genoeg opbracht werkte hij een tijdje voor de Santa Fe Railroad, terwijl hij in de avonduren detective- en SF verhalen bleef schrijven voor allerlei tijdschriften. In de Tweede Wereldoorlog meldde hij zich vrijwillig voor het leger, maar werd afgekeurd. In 1946 verscheen zijn eerste SF-roman 'What Mad Universe'. In 1947 verscheen de misdaadroman ‘The Fabulous Clipjoint’ waarvoor hij van de Mystery Writers of America de hoogste onderscheiding, de Edgar Allan Poe Award, kreeg toegekend. In Frankrijk werd een van Browns bundels fantastische verhalen zó uitzinnig bejubeld - ‘Een moderne Jeroen Bosch!’ schreef de ‘Nouvelles Littéraires’ - dat zijn faam nu ook snel tot andere landen begon door te dringen. Gaf zijn correctorsbaantje en begon van de pen te leven. Als een verhaal niet op gang wilde komen, had Brown de gewoonte om achterin een Greyhound-bus te gaan zitten en zich kris-kras door het land te laten rijden. Hij zag dan niemand van de andere passagiers, en evenmin wat zich buiten afspeelde; maar in zijn hoofd begon zich langzaam de film te ontrollen voor het verhaal dat hij nodig had. Hij was vooral bekend om zijn onnavolgbare humor en satirische voorstelling van zaken. Brown was een meester in het vinden van plots voor verhalen. Hij kon naar een buschauffeur kijken of naar een vrouw die een straat overstak en dan een verhaal bedenken over wat er met deze personen zou gebeuren als bijvoorbeeld de wereld vergaat of een marsbewoner landt. Omdat Brown zowel detective- als SF-verhalen schreef, kon hij gemakkelijk plots uit detectiveverhalen verplaatsen naar SF en omgekeerd. Voorbeelden daarvan zijn de zogenaamde Nightmare stories. In een van die verhalen vermoordt een man zijn vrouw op een specifiek tijdstip. De moord moet echt op dat tijdstip plaatsvinden vanwege de dwangneurose van de moordenaar. Omdat zijn vrouw door haar gedrag het vertrek op het feestje waar zijn ze geweest uitstelt, kan hij haar niet in de auto vermoorden zoals gepland. Dus doodt hij haar op de stoep van hun huis. Als hij even later met het lijk in zijn armen over de drempel stapt, klinkt om hem heen gejuich. Zijn kennissen hebben een verrassingsfeestje voorbereid. Veel van zijn verhalen spelen met het thema van de geest en de realiteit, wat is waar en wat is onze verbeelding? Een van Browns meest bekende verhalen is 'Arena' uit 1944 over een aardbewoner die tegen een bewoner van een andere planeet moet vechten, ter vermaak van een groep 'superieure' wezens. Het verhaal werd diverse malen bewerkt voor televisie, de eerste keer voor de originele Star Trek-serie. Humor was een andere belangrijk stijlmerk van Brown. In zijn roman 'Martians Go Home' bijvoorbeeld maakt hij het genre belachelijk van Marsbewoners die de aarde willen veroveren. In Browns boek zijn de Martianen echt kleine groene mannetjes en zijn ze ook nog eens hinderlijk brutaal, grof in de mond (ze hebben Engels geleerd door de tv-programma's te bestuderen) en regelrechte hufters. Hij had last van allerlei allergieën en astma. Begin jaren zestig ging het zo snel bergafwaarts, zeker toen hij meer ging drinken, dat hij niet meer in staat was te schrijven. Zijn laatste verhaal (in samenwerking met Carl Onspaugh), 'Eine Kleine Nachtmusik' verscheen in 1965. Overleden te Tucson, Arizona. Co-auteurs: Onspaugh, C.; Reynolds, M.

Admin: Data import; schrijvers - page-props

2021-12-24T17:00:40Z

Data import; schrijvers - page-props

ws-page-props
← Oudere versie	Versie van 24 dec 2021 17:00
Regel 1:	Regel 1:
		{{Person
		\|Tabel=tblSchrijvers
		\|MemoID=25718
		\|GUID={C42981FC-2728-11D8-B1DD-00105A7169F9}
		\|ID=544
		\|NaamBiblio=Brown, Fredric (William)
		\|NaamGew=Fredric (William) Brown
		\|NaamNr=1
		\|NaamSoort=Werkelijke naam
		\|Pic=brown_fredric.jpg
		\|HeeftPic=1
		\|DatumGeboren=29-10-1906
		\|DatumOverleden=11-03-1972
		\|Nat=Verenigde Staten
		}}