De belevenissen van Jason Winter, inspecteur van het bureau Heroriëntatie, die door de regering van de Federatie van Aardse Staten, op pad gestuurd was om de verdwijning van een eerder gestuurde inspecteur op planeet X214 te onderzoeken, was mij meer dan prima bevallen. Met een zucht, en... absoluut niet van opluchting, maar meer een van genot, had ik de laatste pagina van De Gezalfde van Or dichtgeslagen. Zozeer was ik bezig geweest met het lezen en beoordelen van anthologieën en bundels van veelal Nederlandstalige fantastieke auteurs, dat ik, zonder het eigenlijk zelf te weten (of te beseffen), bijzonder toe geweest was aan het lezen van een lekker lekkere, Vanciaanse, avonturenroman. Het speelde zich af op een wereld die nogal wat van Tschai, de wereld ontworpen door Jack Vance, in zich had. Niet letterlijk, maar figuurlijk uiteraard. Uiteraard waren er nog heel wat meer schitterende SF avonturenromans (buiten die van Jack Vance) van andere auteurs verschenen, maar Tschai vond ik er toch met kop en schouders bovenuit steken. En… nog steeds.
Toen in 1968 (ja, zo lang geleden alweer) Een stad vol Chasch in vertaling bij Meulenhoff verscheen, was ik amper veertien. Ik had geen geld om boeken te kopen, maar ik had wel een groot abonnement bij de plaatselijke bibliotheek. Ik had net, bij de gratie van de bibliotheekstaf, toestemming gekregen om op de volwassenenafdeling rond te kijken (want ik had de jeugdafdeling (bijna) compleet een aantal keer uitgelezen). Ik moest wel elke keer degenen die ik uitgezocht had voor lening, na laten kijken of ik niets onbetamelijks wilde mee wilde sjouwen. De gevonden SF titels mocht ik altijd zonder bezwaar meenemen, maar soms zat daar best wel wat tussen, waar ik alsnog rode oortjes van kreeg. Maar voor het bibliotheekpersoneel was SF onschuldig genoeg voor het tere jongenshartje wat ik destijds (nog) had. Een stad vol Chasch was een dun boekje en toen ik die in een adem uitgelezen had, was ik verkocht én verknocht! Het was daarna lang wachten op de volgende drie delen: Onder de Wankh, De Dirdir en De Pnume. Bij elke nieuw deel dat verscheen, begon ik gewoon weer vooraan en toen ik het laatste deel dichtsloeg, had ik het eerste dus al 4 keer gelezen. Daarna heb ik Tschai, zeker nog wel een keer of vijftien gelezen. De laatste keer in 2025, toen in samenwerking tussen Iceberg Books en Spatterlight, Tschai nog een keer in een mooie gebonden uitgave werd gelanceerd. Ik kon (en kan) en geen genoeg van krijgen. Nog nooit gelezen??? Jeetje! Wat let je? Het is nog steeds verkrijgbaar!
Welaan… een lang verhaal. Je zult je inmiddels misschien afvragen wat het doel daarvan is. Wel… ik wil maar aangeven dat de tweedelige reeks van De Geheimen van Planeet X214 voor mij op eenzelfde niveau liggen als Tschai. Ook na lezing van het tweede deel. Uiteraard kan ik er weinig over vertellen zonder de gebeurtenissen te verklappen, maar wat ik wel kan zeggen is dat… het verhaal, opgehouden in De Gezalfde van Or, in De Mylanese Skar, zonder onderbreking en zonder verlies van intensiteit, gewoon weer verder gaat waar het gebleven was.
Jan D, Westerman was een grote fan van Jack Vance en na zijn pensionering begon hij verhalen in de trant van zijn grote voorbeeld te schrijven. In eerste instantie bracht hij zijn boeken bij Kirja Books (een POD uitgeverij uit), tot… Iceberg Books hem ontdekte en zich er mee ging bemoeien. Ze begonnen met Storing en De Kronieken van Zanterre, waarvan (ontdekte ik zonet op de laatste pagina) er meerdere delen in voorbereiding zijn. Hoera!!! Maar… lees eerst De Gezalfde van Or en De Mylanese Skar. En… geniet ervan, net als ik!