Altijd weer een genot Fantastische Vertellingen, welk nummer dan ook, te ontvangen. Ditmaal een beetje laat met recenseren daar ik momenteel overspoelt wordt met tijdschriften, anthologieën, bundels en wat dies meer zij, maar allen gevuld met prachtige, of desnoods ietwat minder prachtige, verhalen, welke allen aandacht en (min of meer) liefde en een fijnzinnig geschreven woord verwachten. Vertragingen zullen dus meer gaan voorkomen, waardoor de meest nederige excuses! Dat gedoe ook weer gehad hebbende richten we ons op het slachtoffer van vandaag, waarbij ik meteen een, meer dan welgemeende, bewondering uitspreken voor de fenomenale prachtig kleurrijke omslag dezes, van de hand van Joost Weinberg. Deze Joost is nog niet gekend in Fandata, maar zal zichzelf, vanaf zeer binnenkort, kunnen bewonderen in Fandata.
Waarna we over gaan tot de cartoonesque Licht van Gert-Jan van den Bemd, wat we niet lichtvondig moeten af doen. Na een korte grijns, volgt het Meyvistisch Melodrama (dramatisch geïllustreerd door Peter Ehrhardt), meeslepend neergepend door Remco Meisner. Wederom verstopt Remco zijn voorwoord in verhaalvorm, met daarin subtiele elementen van deze FV 71 vervat. Het is immer een hoogst vermakelijke bezigheid om die elementjes er uit te peuren en een plek te geven binnen het raamwerk van de oorspronkelijke bedoeling. Het lijkt Remco gemakkelijk af te gaan, maar het kan toch ook nog wel eens tegenvallen, denkt deze besprekerd!
Waarna we overgaan naar de belangwekkende inhoud, namelijk de verhalen! Beginnende bij het begin, wat Dood door Bjarne Donderdag (illustratie: Roland Westveer) blijkt te zijn volgens de volgorde der pagina’s. Het zijn de belevenissen van een man na zijn dood. Gestikt in een graat van een forel. Dood zijn is een hel van een belevenis, zo te zien. Ik begin er maar niet aan. Leuk!!! Waarna we doorschuiven naar een rubriek die ruimschoots mijn eigen belangstelling heeft. Tijd voor geschriften 9 door Paul van Leeuwenkamp. Met elk volgend deel vind ik dit artikel in kracht toenemen. Het wordt steeds mooier en de moeite waard. Niet op de laatste plaats omdat, tot mijn grote verrassing, het dit keer er plaats voor mijn eigen Spaciale Aanbieding is ingeruimd. Ik hoef aan het verhaal van Paul, weinig tot niets toe te voegen, omdat het meer dan compleet is. Alleen wil ik even van de gelegenheid gebruik maken, dat ik het ten zeerste betreur dat ik de Spaciale om persoonlijke reden heb op moeten geven. Paul gaat evenwel verder met Rakis, waar ik ook nog wel nauw was bij betrokken. Ik kende Jos Weijmer persoonlijk en we hebben heel wat afgeboomd over zijn plannen voor de toekomst. Jammer dat hij al zo snel overleed. Wie weet wat er allemaal nog voor moois uit zijn koker was gekomen! En Ator Mondis. Dat was ook een mooi verhaal in wording. Zonde dat het in de knop gebroken is en Peter Kaptein jammerlijk een financiële strop bezorgde. Gelukkig is Peter inmiddels weer meer dan terug. Zijn bundel: Karma en andere verhalen verscheen zojuist bij EdgeZero. Een bespreking van ondergetekende op de site van het NCSF is nakend!
Over naar Ogen zo blauw van Bruno Lowagie (illustraties Feline), wat een schitterend SF verhaal is. Ik kan niet anders zeggen! Origineel ook nog. Alsmede met een einde dat inslaat als een bom. Het begint met een knaap: Luke, die experimenteert met eigengemaakte drugs en het eindigt zo’n beetje met Monica, die een ultieme keuze maakt. Bruno Lowagie… vrij nieuw op schrijversgebied, maar nu al meer dan een belofte!
Waarna we aanlanden bij Onder de indruk met een aantal besprekingen van Finn Audenaert, Paul van Leeuwenkamp en Johan Klein Haneveld. Ze kunnen een waardevolle hulp zijn bij de beslissing: Aanschaffen… of niet! Doe er dus Uw voordeel mee!!! Voorts weer… altijd weer voort. Nu dan… Dick van der Bij met Erika (Illustraties: Ben van den Outenaer). Een lekkere, of misschien liever, machtige Horror over een tot leven komend (en bijtend) verleden wat samen komt in een alternatief en fascistisch heden. Een origineel verhaal van uitgestelde wraak en een voortijdige aanslag. Geweldige compositie. Achterna gezeten door een nieuwe aflevering van Oxana’s Oxymoron door Oxana Langbeen genaamd: Gnibenet Silarg (Illustratie: MOZ). Alweer een prangende vraag, alsmede een intrigerend antwoord daarop!
En vervolgd door een FV-essay van Max Moragie, getiteld: doodse stilte in Brugge. Een meer dan uitgebreid en prachtig essay over het boek Bruges-la-Morte van de Vlaamse auteur Georges Rodenbach. En dan… u had hem waarschijnlijk al gemist tot nu toe: Frank Roger (Illustraties: Lex van Heereveld). De man schijnt momenteel in alle mogelijke en onmogelijke tijdschriften tegelijk te verschijnen! Zijn nieuwste pennenvrucht vindt u evenwel hier: De kalenderman. Alweer een magnifiek verhaal van de onnavolgbare en absoluut sympathieke Vlaming, waarin tijd een grote rol speelt. Een man slaat dagen over, terwijl het lijkt alsof hij dat niet doet. Hoe functioneer je in een niet-lineair leven?
Brief Encounters. De brievenrubriek met een brief in de brievenbus geadresseerd aan Remco. Ik moet zeggen dat je niet weet of deze brief van Marco nu wel, of nu niet door diezelfde Marco geschreven is. Ik verdenk toch de, even onnavolgbare, Remco ervan zowel de schrijver als de ontvanger dezes te zijn. Alhoewel je het natuurlijk nooit zeker weet! Maar, hoe dan ook… Leuk!!!
Dan Guido Eekhaut met het: In memoriam: Robert Smets. Een warm en persoonlijk afscheid van een man, die in zekere zin een mentor voor hem was. Zo lees ik het tenminste tussen de regels door. Guido kwam thuis in de wereld van Robert Smets! Een prachtig in memoriam voor een goed vriend!
Met dan een FV-essay van Johan Klein Haneveld, getiteld: Kan clifi de wereld veranderen? Ik kijk een beetje bevreemd tegen ‘clifi’ aan, moet ik zeggen. Hier, in Nederland, zou ik klifi zeggen, maar goed, dat is natuurlijk muggenzifterij! Ik vrees dat de Fantastieke invloed op de wereld niet groot genoeg zal zijn, maar het kan absoluut geen kwaad klifi in verhalen en boeken te schrijven! Laat de gevolgen zien van waar we mee bezig zijn met z’n allen. Een beetje meer bewustzijn kan het ‘m al doen. Dus… ik sluit me graag en met een volmondig: JA, bij Johan aan! Maar… ik zou zeker in dit essay een stukje geplaatst hebben over ons eigen ziltpunk, waar (ondanks de humor) ook een zeer waarschuwende werking van uit gaat! Uiteraard, zou ik zeggen, wordt dit FV-essay gevolgd door een verhaal van Johan Klein Haneveld, wat dan vreemd genoeg geen klifi verhaal is. Maar De thuiskomst van een heldin (Illustraties: Pieter Strik) is wel een mooi en gevoelig verhaal over een heldin in de oorlog tegen aliens, waarin blijkt dat ook een heldin ook maar eens mens is!
En aldus zijn we, buiten natuurlijk Over de Gepubliceerden (alfabetisch), wat voor zich spreekt, alweer aan het einde gekomen van alweer een meer dan boeiende én gevarieerde loot aan de Fantastische Vertellingen boom. Moge er voor eeuwig loten aan blijven ontspringen!!!