Zeg je Uitgeverij Link, dan zeg je Jurgen Snoeren. Zelf een niet onverdienstelijk schrijver, werkte jaren bij Meulenhoff en richtte begin 2013 (samen met Maritge Wielaard) Uitgeverij Link op waar hij al snel met onder andere Short Fiction en Short Fantasy een aantal lange verhalen van Nederlandse SF en Fantasy coryfeeën uitgaf. Werken van onder andere Tais Teng, Thomas Oldeheuvelt, Bo Balder, Floris M. Kleyne, Paul Evanby en Guido Eekhaut (ok, een Belgische coryfee) en niet te vergeten van hemzelf zagen het levenslicht.
Toen daarna De Passage van Adams aangekondigd werd met de omschrijving dat het te vergelijken was met The Road van Cormack McCarthy. Dat het een post apocalyptische roman zou zijn die zich probleemloos kon meten met Justin Cronin en Stephen King… ik moest en zou een exemplaar krijgen om te recenseren. Alle voornoemde werken en schrijvers waren favorieten van ondertekende en post apocalyptische verhalen, daar was ik gek op. Het kon niet misgaan.
Toch wel helaas. Op zich was er niets mis met het verhaal, het was boeiend genoeg geschreven, maar het was de manier waarop het verteld werd, dat stond me tegen. Toegegeven… The Road was ook op een vreemde manier geschreven en dat was ook wel even wennen, maar dat wende nog. De Passage wende helaas niet. Het was afwisselend vanuit een perspectief uit het verleden geschreven en vanuit het heden. Zat je dus net lekker in het heden, dan met een klap zat je weer in het verleden en omgekeerd. Dat vond ik nogal een irritante manier van lezen. Soms wist ik niet eens meer of ik nu in het verleden of in het heden zat en dat was helemaal irritant. Ik heb het uiteraard wel uitgelezen want je wilt uiteraard wel weten waarom de wereld in een post apocalyptische staat terecht is gekomen en daarom ga je door. De uitkomst was best wel verrassend te noemen.
Zoals gezegd was er niets mis met het verhaal en als je tegen de manier van schrijven kunt, dan kan ik je het alleen maar aanraden.
Het verhaal gaat over Zoë, een dertigjarige vrouw, die als schoonmaakster bij een farmaceutisch bedrijf werkt. Als een dodelijk virus het grootste deel van de mensheid uitroeit en de overlevenden genetisch veranderd, begint ze aan een lange en vooral gevaarlijke reis op zoek naar haar geliefde en de vader van haar nog ongeboren kind. Het is een trektocht door een wereld die er droevig aan toe is, bewoond door mensen die er droevig aan toe zijn. Het is geen boek om vrolijk van te worden maar een boek die ons toch nog een straaltje hoop geeft op een toekomst in een verwoeste wereld.
Jos Lexmond