De eenheid speelt zich af in Zweden, in een nabije toekomst. Er wordt een strikt onderscheid gemaakt tussen Onmisbare en Overbodige mensen. Voor de Onmisbaren is er weinig aan de hand, maar wie niet aan de wettelijk vastgestelde criteria voldoet, wordt in een ‘Reservebankeenheid voor biologisch materiaal' geplaatst. Dat klinkt luguber - en dat is het ook - al blijkt dat degenen die in de Eenheid worden geplaatst, kinderloze vrouwen vanaf 50, en mannen vanaf 60 jaar oud, het niet noodzakelijk slecht hebben. De Eenheid heeft qua faciliteiten namelijk veel weg van een luxueus vakantieoord.
Naarmate het verhaal vordert, blijkt echter dat deze faciliteiten onderdeel zijn van een strategie die er voor moet zorgen dat de bewoners de motivatie verliezen om te rebelleren of trachten te ontsnappen. Geen overbodige strategie, want wie in de Eenheid zit, wordt onderworpen aan tal van psychologische en medische experimenten die soms bijzonder schadelijk zijn en fungeert daarnaast als levende donorbank. De Overbodigen leveren letterlijk stukje bij beetje hun bijdrage aan de maatschappij in de vorm van bijvoorbeeld hun netvlies, gehoorbeentjes en nieren. Tot uiteindelijk hun hart en longen worden geoogst, om zo het leven van een Onmisbare te verlengen.