De ontwikkeling van de russiese essef in het laatste decennium is ronduit verbazingwekkend. Het is zonder meer duidelijk dat er ub veel moderne russiese essef een als 'fantasy' vermomde respons op de aldaar gevestigde orde schuil gaat, die officieel in de russische literatuur niet mogelijk is. in benaderingswijze en uitwerking van enkele verhalen zijn zelfs surrealistische of pop-achtige elementen te ontdekken en in deze dekadente kontekst voelen we ons al gauw helemaal thuis, vooral omdat ook een flinke dosis humor niet ontbreekt.
De auteurs van dit in wezen subversieve 'genre' dienden in het verleden hun onderwerpen te putten uit 'de verbazingwekkende economiese vooruitgang van de sovjet-unie' of anders uit de 'ongelofelijke resultaten der sovjet-wetenschap' terwijl de helden dan wel het beste konden worden gezocht in de rijen van 'onze wetenschapsmensen en technici die werken aan voltooiingen van het vijfjarenplan', een soort socialisties realisme dus waarvan een essef verhaal noot het voertuig kan zijn. Het wezen van de essef: het scheppen van alternatieve werkelijkheden, het vinden van nieuwe gezichtspunten ten opzichte van de voorhanden werkelijkheid en het zich bezig houden met 'zou kunnen zijn' in plats van 'behoort te zijn', kwam pas na de dood van Stalin wat meer aan bos.