'Hoe kan een plichtsgetrouw instituut als het moordenaarsgilde in Orsenna blijven bestaan? Dat kan het niet, niet zonder besmet te worden met de karaktertrekken van haar inwoners. Zijn wij niet de ontheemde kinderen van Orsenna?
De ontheemde kinderen van Orsenna. Geweigerd door onze biologische ouders, opgevoed door de stad, en nadien door de oudere leden van deze gilde. Ontheemd, terwijl net wij trots waren hier een thuis gevonden te hebben. 'Dat komt hard aan, nietwaar? Telkens als ik hier sta en naar Orsenna kijk, bekruipt me de wanhoop, voldoende wanhoop om te overwegen van deze toren te springen.' 'Maar dat heb je onderwijl nog niet gedaan.' 'Misschien doe ik het vandaag, of morgen.' 'Of misschien nooit.' 'Of misschien nooit, zoals je zegt.'
Guido Eekhauts Orsenna is een illusie, maar tegelijk niet te onderscheiden van steden als Marseille, Milaan of Venetië. In deze plaats van dromen slaat een meisjesmoordenaar toe; geen ingezetene van Orsenna blijft onberoerd: nog de onaangepaste, verbannen op zijn Narrenschip, noch de gildemoordenaar. Noch de lezer.