"Vivomanen" is een zeldzaam meeslepend verhaal waarmee de jonge Vlaamse auteur Walter Haesaert (30) zich meteen een opmerkelijke plaats in onze letterkunde toeëigent.
Opmerkelijk is dit werk in de eerste plaats omwille van het tema. Dit toekomstverhaal schept namelijk een probleem dat, hoewel het zich in de toekomst situeert, toch reeds in onze ver gevorderde atoombeschaving biezonder aktueel is. Zo aktueel zelfs dat men in bepaalde fragmenten nog het heden herkent en de toekomst reeds begonnen voelt. Een bittere, navrante en onbehaaglijke toekomst waarin de mens als mens verloren loopt.
In die zin is "Vivomanen" een boek zonder hoop, of met als enige hoop, de hoop dat zoiets nooit zal gebeuren. Dit boek kan daartoe een bijdrage zijn, een daad van verantwoordelijkheid waaraan de lezer willens nillens deelneemt. Moet deelnemen.