Nazomer-idylle

Een luchtige fantasie oven een labyrintische liefde die bovengronds niet te realiseren is. De strijd van de mens die zoekt naar het binnenste van het verborgene, vertaald in moderne symbolen die tegelijkertijd zo oud als de wereld zijn. De vlammende liefde tussen Ono en Elf wordt bedreigd door de grijze sleur van het dagelijkse bestaan. Een gezamenlijke vakantie in een oud, verlaten slot moet hun huwelijk redden en hun pure liefde van het eerste uur doen opbloeien. Een nazomer-idylle in de vrije natuur verjongt hun relatie. Maar ook dat geluk begint na korte duur te tanen. Vooral Ono wordt rusteloos en depressief. Dan krijgt hij in het naburige dorpje de mysterieuze geschiedenis van het oude kasteel te horen: eeuwen geleden zou de kasteelvrouwe Fleone er een ondergronds labyrint hebben laten aanleggen om zich voor eeuwig op te sluiten ­ met als enig gezelschap een jongeling uit het dorp die haar iedere twintigste dag wordt toegestuurd. Niemand kreeg een van hen ooit weer te zien. Zij die een poging deden om het geheim van het labyrint te ontdekken, verdwenen spoorloos of keerden terug in een toestand van volledige hysterie. Kortom, er heerst een vloek op deze plaats. Maar Ono laat zich daardoor niet afschrikken. Hij daalt af in de ondergrondse grotten ­ op zoek naar het kloppend hart in dit labyrint van kelderruimtes. Hij brengt een angstaanjagende periode door in deze verstikkende, duistere regionen ­ een tocht die de claustrofobische aanleg van de lezer op de proef stelt. Datgene wat hij zocht ­ het binnenste van het verborgene ­ is niets anders dan de werkelijkheid die hij had ontvlucht. Wat een heerlijke moraal! Maar helaas, zo simpel ligt het niet.