'Dat schrijf ik eigenlijk het liefst,' bekende Selma Lagerlöf eens. Met 'dat' bedoelde zij het soort spookgeschiedenissen zoals die in deze bundel zijn opgenomen. In die verhalen is het de schrijfster zelden of nooit te doen om het spookachtige zonder meer, het griezelen om het griezelen. Het bovennatuurlijke is geen doel op zich. Regelmatig wordt in haar verhalen de mogelijkheid van een psychologische verklaring voor de 'waargenomen' verschijnselen volledig opengelaten.
De schrijfster Selma Lagerlöf heeft, hoewel haar werk meer dan een halve eeuw geleden verscheen, nauwelijks een introduktie bij het Nederlandse publiek nodig. Zij woonde en werkte haar levenlang in Zweden en was de eerste vrouw die voor haar werk de nobelprijs voor literatuur kreeg.
De sfeer van het geheimzinnige Zweedse land en het leven daar in het begin van deze eeuw lenen zich bijzonder goed als decor voor deze verhalen over geesten en verschijningen.
Selma Lagerlöf weet als geen ander gebruik te maken van de stof, die in overleveringen en in de volksvertelkunst van Zweden voorhanden was. Zij verstaat de kunst om werk van literaire waarde te creêren uit het ruwe materiaal dat in een land als Zweden ruimschoots aanwezig is. Zo schreef zij in het begin van deze eeuw deze verhalen, die nu meer dan een halve eeuw later nog niets aan leesbaarheid hebben ingeboet.