Bettyann is de jongste van een ras van interstellaire nomaden, door een ongelukkig toeval op onze planeet gestrand. Haar volk geloofd dat zij op aarde de dood gevonden heeft en zet zijn eeuwenoude zwerftocht voort, op zoek naar de grote Eenwording. De Amio merken echter dat hun cultuur zonder het verloren kind ten dode opgeschreven is en keren met oneindig veel moeilijkheden naar de aarde terug, in de hoop dat het kind misschien nog in leven is. Intussen is Bettyann door aardse pleegouders opgevoed. Steeds zal zij het gevoel hebben dat zij anders is. Door de ogen van de buitenstaander zien we de fatale vergissingen die we maken in de opvoeding van onze kinderen; omwille van het materiële welzijn van het kind, verwaarlozen we zijn geestelijk heil. Maar al te dikwijls is de 'zelfopoffering' van de hardwerkende ouders een goedkope uitvlucht, om zich niet met de vermoeiende problematiek van de kinderwereld te moeten inlaten. Als men dan toch het verkeerde van zijn houding inziet, is het te laat.
