Titel/1235082911

Alle kinderen uit Molenvelt weten het. Er leeft iets in het zwarte water van de rivier. Maar wat?_x000D_ De 12-jarige Bo trekt zich er weinig van aan. Tot er nieuwe bewoners komen in een huis dat al jaren leegstond. Samen met haar nieuwe buurjongen Rafael onderzoekt Bo het botenhuis in de verwilderde tuin. Waarom is het afgesloten met een zware, ijzeren ketting? En wat betekenen die vreemde geluiden daarbinnen?_x000D_ Als ze de deuren eindelijk open krijgen, stuiten ze op een geheim waarvan ze nooit hadden kunnen dromen. Ze raken verstrikt in een avontuur dat hun vriendschap tot het uiterste op de proef stelt en zelfs hun leven in gevaar brengt._x000D_ _x000D_ Maar Rafael gaf geen antwoord. Hij staarde naar het water en leek haar niet te horen. Hij wenkte, zonder om te kijken. ‘Bo…’_x000D_ Ze volgde zijn blik. Eerst zag ze niets, maar toen – zomaar – begon het water te bewegen. Er verscheen een lichte vlek en een enorme, geschubde staart brak even door het oppervlak. Bo’s hart begon te bonzen. Zweet glibberde in haar handpalmen. ‘Dat meen je niet,’ fluisterde ze. ‘Dat kan niet.’_x000D_ Rafael bewoog nog altijd niet, maar ze hoorde zijn adem raspen. ‘Nee,’ fluisterde hij hees. ‘Dat kan inderdaad niet.’_x000D_ Maar ze zagen het allebei. De vissenstaart was weer verdwenen, maar nu verscheen er een nat hoofd boven water. Lange, groenige haren sliertten over smalle schouders. Lichte ogen en een blauwbleke huid. Er was geen twijfel mogelijk._x000D_ Het was een zeemeermin.