Bespreking/8394783

Ik las 𝗦𝗰𝗵𝗶𝘁𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻𝗱 𝗟𝗶𝗰𝗵𝗮𝗮𝗺 van 𝗔𝗴𝘂𝘀𝘁𝗶𝗻𝗮 𝗕𝗮𝘇𝘁𝗲𝗿𝗿𝗶𝗰𝗮. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt door een recensie in een Facebook-groep en ik heb het boek dan ook onmiddellijk in de bib geleend (vlak voordat ik op vakantie vertrok zodat ik nog wat extra lectuur had). Ik heb het me niet beklaagd !

Het boek valt alleszins in de categorie '𝐝𝐲𝐬𝐭𝐨𝐩𝐢𝐞ë𝐧'.

𝙎𝙚𝙩𝙩𝙞𝙣𝙜 : door een virus dat dodelijk is voor de mens en dat door àlle diersoorten kan overgebracht worden is men overgegaan tot het doden van alle dieren en is het eten van vlees onvermijdelijk een kwestie van kannibalisme geworden. Daartoe is wetgeving ingesteld die geleid heeft tot een kweek van 'mensen'. Alleen noemt men die niet meer zo maar spreekt men over "speciaal vlees", het "product", enz …

Het onderwerp deed me direct denken aan de film 𝗦𝗼𝘆𝗹𝗲𝗻𝘁 𝗚𝗿𝗲𝗲𝗻 en ik was dan ook niet verwonderd dat op pagina 164 verwezen wordt naar die film.

Maar ondanks de setting is niet de dystopische toekomst het onderwerp van dit verhaal, noch de gelijkenis met de manier waarop we vandaag vlees 'produceren'. Dat zijn interessante bijkomstigheden maar vormen niet de basis van het boek.

De hoofdpersoon is opzichter in een vleesverwerkingsbedrijf en een groot deel van het boek beschrijft dus in detail de 'productie' van het 'speciaal' - want van mensen - vlees. Gruwelijk maar dat zou ons moeten doen nadenken over de manier waarop we vandaag de dag met dieren en vlees omgaan, want het beschrijft gewoon de huidige productie van vlees.

Maar de hoofdpersoon is vooral iemand in een héél moeilijke periode van zijn leven : zijn vader is dementerend, zijn enige kind, een zoon, is gestorven, zijn vrouw heeft hem verlaten en dat alles in een wereld waar de grote verandering - kannibalisme - nog zo jong is dat de daardoor veroorzaakte mentale 'ommekeer' voor grote emotionele beroering zorgt, zowel bij de hoofdpersoon als bij alle andere mensen. En dat is waar deze roman over gaat.

De roman omvat ongeveer een jaar in het leven van de hoofdpersoon en heeft een verrassend (maar geen vrolijk) einde.

Dit is dus in de eerste plaats 𝒆𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒉𝒂𝒂𝒍 𝒐𝒗𝒆𝒓 𝒗𝒆𝒓𝒍𝒊𝒆𝒔, 𝒓𝒐𝒖𝒘 𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒊𝒏𝒈 𝒆𝒏 𝒉𝒐𝒆 𝒎𝒆𝒏𝒔𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒂𝒓 𝒎𝒆𝒆 𝒐𝒎𝒈𝒂𝒂𝒏.

Persoonlijk vind ik dit heel goede sciencefiction in de lijn van 1984 en Brave New World. Niet direct het leukste verhaal om te lezen natuurlijk en ik heb het een paar keer moeten wegleggen omdat het onderwerp me te zwaar viel om in één ruk door te lezen. Een 𝗮𝗮𝗻𝗿𝗮𝗱𝗲𝗿 dus voor ieder die geïnteresseerd is in hedendaagse SF en die niet bang is om wat dieper na te denken over moeilijke onderwerpen. Maar geen lichte lectuur dus …