Wolvenpracht

"Wat was dat?", vroeg Rayo meteen nieuwsgierig. "Stt! Laat me nu maar vertellen, je zal straks wel alles begrijpen", zei Laya stil. "Dat gegrom waren Mayté en ik. Mayté is een beer. Ik vroeg haar of ik jou mijn geheim mocht vertellen." "En ze zei ja?" Rayo probeerde niet al te spottend te klinken. Praten met een beer, zo een onzin had hij nog nooit gehoord. "Ja", zei Laya rustiger dan ooit want eindelijk kon ze haar geheim met iemand delen, en niet zomaar iemand. Neen, Rayo was al altijd haar beste vriend geweest, of toch bijna altijd. Alles wat voor haar vierde verjaardag was gebeurd was uit haar geheugen gewist. Maar goed, Laya begon te vertellen: "Zwijgen tegen iedereen hé!" "Ja, ja", zei Rayo ongeduldig. Laya vertelde over Angel en Mayté en over de wolvin. En toen ze over Meïly begon, stond ze op en liep naar de bergruimte. Ze haalde er voorzichtig Meïly uit. Het jong piepte een beetje en vroeg naar eten. "Wat moet ik doen? Hij heeft honger en ik kan nog geen melk geven!" Laya begon te wanhopen. "Ik zal wel even op hem passen dan kan jij de die-ren om raad vragen", zei Rayo zacht. "Je bent een schat", en Laya liep naar buiten. Zo snel als ze kon, liep ze achter een bosje zodat niemand haar gezien kon hebben. Dan begon Laya te huilen als een echte wolf. Meteen daarna kreeg ze antwoord: "Woon jij in die oude burcht? Ik denk dat ik weet wie jij bent, jij bent Laya, niet? Ik heet Silaya. Ik heb net een dode welp gebaard en ik weet niet wat ik kan doen met die overdosis melk. Jij komt als geroepen."