Sybillia dacht de woorden, herhaalde ze steeds opnieuw. SATELLIET 96 IN NOOD, ONMIDDELLIJK HULP ZENDEN. De druk in haar hoofd werd intenser, ze kreeg pijnscheuten achter in haar hoofd. Dan werd de druk zwakker. De muren weken weg van haar, de sterren vervaagden. Sybillia kneep de ogen dicht, ze moest haar vader redden. Een stem tussen de sterren, uit haar lichaam. Haar handen deden pijn; toen ze ze opende zag ze dat ze bloedden waar haar nagels door de huid gedrongen waren.
Haar lippen bewogen, maar de woorden ontstonden enkel in haar geest. Het gaat niet, dacht ze, ik kan het niet. Vader wil dat ik hem red, hij gaat sterven, ver weg, en ik kan het niet.
Sybillia stond op en keek wanhopig rond. Hoe kon ze haar vader bereiken, hoe kon ze een lichaam van gedachtenwoorden worden? Haar lichaam was een gevangenis die haar geest kluisterde, die tussen haar en haar vader stond. De sterren... een stem tussen de sterren... misschien, als ze de sterren kon zien...
De hemel was een turbulente duisternis, de elfenogen waren geblust, de dromen waren gestorven, zoals haar vader aan het sterven was in haar laatste doodsdroom.
Eddy C. Bertin, in de VS gepubliceerd naast Robert Bloch en Stephen King in "The Year's Best Horror Stories" jaarbundels. In ons eigen taalgebied bekend door tientallen SF en griezelboeken, radiospelen, tv-manuscripten en bekroningen. "Krijsende muren" bundelt de 29 beste verhalen uit het oeuvre van deze "werkelijk legendarische" (juryrapport KKSF) auteur.