Decennia durende aardbevingen hadden het landschap veranderd in een vuile, borrelende modderbrij. Rotsen waren tot gruis vermalen, begroeiing was ten onder gegaan, de bouwwerken die eens de laagvlakte vulden, waren verpulverd, Een dik wolkendek zorgde voor schemering. Dankzij de camouflagepolymeren was de glider bijna onzichtbaar. Er waren geen machines aan boord, geen krachtbronnen, geen voortstuwing. Slechts twee mensen. 'Oef,' verzuchtte Clarisse toen ze uit een mistbank doken en voor het eerst de Worm van God in zijn volle glorie konden zien. Georges Bazaine knikte. Zijn eerste officier had het volste recht tot ontzag. De Worm van God was zo'n twintig kilometer hoog en breed en achttienhonderd kilometer lang. Natuurlijk was het gevaarte naar ringmaatstaven minimaal, een stofje, een verzameling moleculen. Maar door er langs te vliegen kreeg men een heel ander perspectief. Een donderbui streelde de flanken van de Worm van God, bliksemflitsen onttrekkend aan de massa kunststof. Immense watervallen dropen als zweetdruppels naar beneden. Blokken ijs kraakten en raakten los terwijl het gevaarte verder schoof. 'Georges, dat wordt een aardige klus om die overgroeide bratwurst tegen te houden,' zei Clarisse.
Vijftien prachtige verhalen van de winnaar van de Paul Harland Prijs 2003. Van humoristische schelmenvertellingen, ijzersterke griezel, elegante dark fantasy tot grootse avonturen-SF.