Geboren te Geel, Antwerpen. Maria Heylen was een Vlaamse jeugdschrijfster en illustrator. Schrijven is het leven schilderen met de pen, vond Maria Heylen en het werd haar lievelingsbezigheid. Studeerde sierkunst in Antwerpen en gaf les in tekenen, kunst-en kostuumgeschiedenis aan verschillende onderwijsinstellingen.
Als grafisch kunstenares legde ze zich voornamelijk toe op het illustreren van kinderboeken. Ook voor haar eigen verhalen zou ze zelf de tekeningen maken. Daarnaast was ze auteur van tal van kinder- en jeugdboeken, waarbij ze een voorliefde had voor het thema geschiedenis. Ze schreef 45 boeken, waarvan er meerdere werden bekroond. Daarnaast schreef ze 11 Vlaamse Filmpjes, 11 Uiltjes en 4 Okapi's. Heylen verzorgde tevens de illustraties op de covers van haar boeken. Haar verhalen volgden de leeftijd van haar kinderen en evolueerden zo uiteindelijk naar thema’s die aansloten bij de interesses van adolescenten.
Ze was een tijdlang redactrice voor de kinderkrant van de Gazet van Antwerpen en schreef ook voor verschillende tijdschriften. Vanaf de geboorte van haar kinderen begon ze de verhalen die ze hen vertelde bij het slapengaan op te schrijven en verder uit te werken en zo werd Tafke haar eerste kinderboekje uit een lange reeks dat gepubliceerd werd in 1964. Met haar eerste verhaal voor tieners, Noeni won ze meteen de Rotary-Prijs in 1972. Sindsdien ontving ze nog de Referendumprijs voor De blauwe Galabia in 1978, De prijs van de provincie Antwerpen, voor Reis naar het verleden in 1980 en de Prijs van de Kinder-en Jeugd jury in 1986 voor De witte vogel en nog eens in 1987 voor De schat van de dode zee. In 1989 werd ze gelauwerd met de Lode Lavkiprijs.
Vooral de waardering die ze voortdurend kreeg van de jongeren zelf zoals de onderscheidingen van de Kinder-en Jeugdjury, wist ze erg te waarderen. Heylen bezocht verschillende scholen waar ze gedurende een lange periode schoollezingen gaf. Ze informeerde jongeren hoe haar verhalen tot stand kwamen, ze beluisterde vragen over de thema’s die ze aansneed. Vooral haar goede relatie met de jongeren, hun waardering vielen ook hier op.
Ze was gehuwd en had drie zoons. Haar grote hobby was reizen en daar putte ze veel stof uit voor haar verhalen. Soms verloor ze haar hart aan één van de landen die ze bezoekt. De laatste jaren was dat Kreta, een eiland met een prachtige natuur, lieve mensen en een indrukwekkende geschiedenis.
Ze woonde sinds 1945 in Merksem. Tot haar dood was ze woonachtig in woonzorgcentrum Sint-Jozef in Wommelgem. Overleden in woonzorgcentrum Sint-Jozef te Wommelgem, Antwerpen.