Geboren te Laken, Brussel in het Brugman ziekenhuis. Johan Vandevelde is een Vlaams jeugdauteur en scenarist. Een bijzonder goede leerling was Johan. Hij is een dromer en kijkt veel liever naar de fantastische figuren die de wolken voor hem maken hoog in de lucht, dan naar de stoffige woorden op het bord. Wanneer de juf of meester dan plots zijn naam roept, valt hij uit zijn wolkenwereld en moet hij het antwoord op de vraag natuurlijk schuldig blijven. In elk rapport staat telkens weer dat Johan beter moet opletten, dat hij beter kan als hij niet altijd zit te dromen. Voor één vak zijn de punten ronduit rampzalig: wiskunde. Wat haat Johan dat vak! Zelfs als hij niet zit te dromen, kan hij er geen touw aan vastknopen. Hij moet zelfs bijlessen nemen, maar die helpen voor geen meter. In het middelbaar gaat het van kwaad naar erger, wanneer hij algebra en vergelijkingen moet oplossen. Rekenen met letters! Je zou haast gaan denken dat de volwassenen die dingen speciaal uitvinden om kinderen het leven zuur te maken. In haast elk rapport staat er dan ook een rood cijfer voor wiskunde. Zelfs op grote examens waar hij keihard voor studeert haalt Johan dikke onvoldoendes. Het wordt zo erg dat de school hem op zijn veertiende voor de keuze plaatst: ofwel het derde middelbaar overzitten, ofwel in het vierde jaar een richting kiezen zonder wiskunde. Die bestaat gelukkig en het is een richting waar je veel geschiedenis, aardrijkskunde en talen krijgt. Bovendien is hij de enige leerling in deze richting. Natuurlijk krijgt hij de meeste lessen samen met de andere richtingen, maar voor twee vakken zit hij helemaal alleen in de klas. Afkijken bij de examens is er voor deze vakken dus niet bij. Al heel vroeg ontdekt Johan dat hij goed met taal overweg kan. Dat heeft hij waarschijnlijk geërfd van zijn ouders, die allebei vertalers zijn. In het eerste studiejaar kan hij al snel schrijven en leest als de beste. Maar echt leuk wordt het wanneer hij opstelletjes mag schrijven. En hoewel hij niet altijd kan schrijven wat hij wil, legt hij er zich toch op toe om de woorden in zijn hoofd zo goed mogelijk op papier over te brengen. Thuis schrijft Johan soms eenvoudige gedichtjes en heel af en toe een kort verhaaltje. Ook van straf schrijven (wat op z’n minst één keer per week gebeurt) maakt Johan een erezaak. Nee, geen hersenloze regeltjes, maar echte opstellen. Die maakt hij altijd met plezier. Want niets is zo vervelend voor een leraar als een leerling die zijn straf met plezier maakt. Soms krijgt hij achteraf zelfs een complimentje van de leraar. Niet dat zijn strafwerk daarom ook foutloos is. Deze jongen zal tot en met zijn zeventiende worstelen met die verschrikkelijke d’s en dt’s. Volgde de opleiding Audiovisuele Kunsten aan de filmschool RITS.
In 1998 werd hij door een van zijn docenten aanbevolen voor een schrijfproef bij de Multimedia Group, waar op dat moment de laatste afleveringen van de serie Windkracht 10 werden ingeblikt. Johan Vandevelde werkte mee aan de strips gebaseerd op deze bekende televisiereeks en maakte deel uit van het oorspronkelijke creatieve team achter de televisiereeks Flikken.
Johan begint eind 1998 aan wat hij onbewust altijd al had willen doen. In een viertal maanden tijd maakt hij van zijn filmscenario een spannend jeugdboek. In april 1999 rolt de uiteindelijke versie van Vlucht door de Tijdspoort uit de printer. Aarzelend stuurt Johan zijn manuscript op naar een paar uitgeverijen en nog geen week later krijgt hij telefoon van Clavis. Die willen het meteen uitgeven. De titel wordt ingekort naar De Tijdspoort. Het boek verschijnt een jaar later, in april 2000 en markeert meteen ook de start van Johans carrière als jeugdauteur.
Vooral de positieve reacties van lezers en de bekroning van het boek door de Limburgse kinder- en jeugdjury in 2002 zetten hem aan om verder jeugdboeken te blijven schrijven. In 2005 deed hij dit nog eens over met Na het Licht, deze keer bij de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury. Ook zijn derde boek Het Kronosproject viel in de prijzen.
Johan Vandevelde schrijft vooral in de genres Fantasy en sciencefiction, maar vindt dat hij zich niet mag binden aan een bepaald genre. Co-Auteur: Bart Vermeer & Martin Muster