Geboren in Turnhout, Antwerpen. Guido (Gie) Laenen is een Belgisch Nederlandstalig jeugdauteur. Studeerde voor leraar Nederlands en geschiedenis. Na zijn studies Nederlands en geschiedenis aan het Pius X Instituut in Antwerpen, begon Laenen zijn loopbaan als leraar Nederlands aan het Klein Seminarie in Hoogstraten, waar hij gedurende zeven jaar werkte. Hij richtte er een schooltoneelgroep op en schreef en regisseerde diverse toneelstukken.
Sinds 1974 maakt hij programma’s voor de BRT-radio (nu VRT). Naast gedichten, verhalen en romans, schijft hij hoorspelen, radiodocumentaires, filmscenario’s en theaterstukken (over, voor en met kinderen). Hij richtte de theatergroep Theater 42 op, bestaande uit kinderen, jongeren en volwassenen, en leidde een workshop radiodrama waaruit een jeugdcollectief met een wekelijks programma, Huis in 't honderd, groeide.
Zijn debuut Leven overleven (1975) werd als manuscript bekroond in een wedstrijd van De Bond. In 1977 kreeg hij voor dit boek de prijs van de provincie Antwerpen. In datzelfde jaar ontving hij voor Paultje, ze gaan weer vechten de Referendumprijs en voor Woordenboekje voor langslapers de Blanka Gijselenprijs voor poëzie. In 1979 mocht hij opnieuw de prijs van de provincie Antwerpen in ontvangst nemen, ditmaal voor Sofie en Peter. Paultje, ze gaan weer vechten kreeg in dat jaar de interprovinciale prijs. In 1985 werd Het eiland, dat tevens de prijs van de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury kreeg, bekroond door de provincie Antwerpen. Spoken werd in 1989 ook bekroond door de Vlaamse Kinder- en Jeugdjury. In 1990 schreef Gie Laenen het jeugdboekenweekgeschenk: Het blije bange boze boek.
In 1973 werd Laenen een eerste maal veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie jaar, waarvan een jaar effectief, wegens zedenfeiten met 14 minderjarige leerlingen van deze school. Op 11 maart 2005 werd hij in eerste aanleg door de correctionele rechtbank van Mechelen opnieuw veroordeeld tot een effectieve gevangenisstraf van zes jaar en een schadevergoeding van meer dan 2500 euro, omdat hij in de periode tussen 1978 en 2002, minstens 25 jongens tussen 11 en 16 jaar seksueel misbruikt heeft. Deze feiten werden gepleegd in zijn woning in de Leopoldstraat in Mechelen tijdens literaire sessies met de auteur. Voor het bezit van pornografisch materiaal werd hij vrijgesproken. Laenen ging in beroep maar op 15 december 2005 bevestigde het hof van beroep te Antwerpen zijn veroordeling van zes jaar celstraf. Daarna stapte Laenen dan naar het Hof van Cassatie dat op 2 mei 2006 het arrest verbrak. Daarom moet het hele proces voor een derde rechtbank overgedaan worden: op 30 april 2007 startte dit aan de rechtbank van Brussel. Ook zijn echtgenote, Maria (Mieke) Laenen-Martens, werd door de rechtbank veroordeeld wegens schuldig verzuim en kreeg hiervoor 12 maanden met uitstel. De rechtbank verweet haar dat zij had gezwegen toen zij had moeten spreken. Sinds de tweede veroordeling van Laenen in 2005, heeft de Uitgeverij Lannoo alle vermeldingen van haar jeugdauteur zonder nadere verklaring verwijderd op haar website. De schrijver werd op 30 juni 2008 door het Brussels Beroepshof veroordeeld tot vier jaar effectieve celstraf nadat zijn raadsman cassatieverzoek aantekende tegen een vroegere veroordeling. De burgerlijke partijstellingen van een hele reeks van de slachtoffers zijn volgens de laatste uitspraak verjaard. Hij ging deze keer niet in beroep tegen het vonnis maar diende in augustus 2008 wel een genadeverzoek in, waardoor hij één jaar na het vonnis nog geen celstraf heeft uitgezeten. Dit genadeverzoek werd afgewezen. In juni 2009 ging hij naar de gevangenis. In april 2010 kwam hij na tien maanden reeds vrij onder toezicht met een enkelband. De advocaat van de slachtoffers wees erop dat de wet voor recidivisten nochtans eist dat zij minstens twee derde van hun straf uitzitten.
Gie Laenen woont in momenteel in Mechelen en heeft een dochter.