Geboren te Ginneken, Noord-Brabant. Esther Afra Maria Catharina Hagers is een Nederlandse samensteller en schrijver. Groeide op in Den Bosch. Ze bezocht er de lagere school. Als kind zag ze dat dat haar vader – ambtenaar bij de Keuringsdienst van Waren – al het spaargeld voor de opleiding van de kinderen kwijtraakte omdat zijn bank failliet ging. Ze werd samen met haar zussen ondergebracht in een katholiek internaat in Monster, vlakbij Den Haag, ver van het ouderlijke huis in Den Bosch. Hier werden van alle kinderen één keer per maand, met het nachthemd aan, de haren gewassen met groene zeep en emmers koud water. Dat haar broertje Tonny was overleden, moest ze hier van een tante horen. ‘Die had een telegram van vader gekregen, want telefoon hadden ze nog niet. Wij mochten niet naar huis. Pas tijdens de oorlog, toen ze een eigen baan had bij een koloniehuis, kon ze een studie oppakken: MMS en later MO Nederlands aan de R.K. Leergangen te Tilburg, waardoor ze als leraar in het voortgezet onderwijs aan de slag kon.
Totdat ze de uitgever Pieter Hagers (Malmberg, Bruna, Contact, Van Dale) ontmoette en huwde, want vrouwen werden in de jaren vijftig en begin zestig nog automatisch ontslagen als ze trouwden. Sindsdien is haar werk verdeeld tussen man, kinderen en... de jeugdlectuur. „Want pas na mijn trouwen," vertelt de schrijfster, "ben ik met schrijven van jeugdboeken begonnen. Ik had vroeger wel eens korte verhaaltjes geschreven, maar ik had me nooit aan wat langers gewaagd".
Het gezin met vier kinderen verhuisde eerst naar Vught en daarna Bilthoven. Zij deed de zorg en het huishouden. Het was een PvdA-nest, vertelde ze, al verbood het bisschoppelijk mandement van 1954 haar op die partij te stemmen.
Haar man, die redacteur was bij een uitgeverij waar veel jeugdboeken worden uitgegeven. Op een gegeven ogenblik was er grote behoefte aan een manuscript voor een goed meisjesboek. Ze kon schrijven en had bovendien veel met meisjes van de middelbare schoolleeftijd omgegaan, dus... ze moest het maar eens proberen.
Om buiten de opvoeding iets te doen te hebben, ging ze meisjesboeken schrijven – ‘bakvissenlectuur’, zei ze zelf – en leermethoden voor het lager onderwijs ontwikkelen, samen met Lea Smulders. Later zou ze alsnog voor de klas staan op een Jezuïetencollege in Zeist.
Na haar pensionering in 1986 keerde ze met haar man terug naar Den Bosch, waar ze zich bezighield met historisch onderzoek in De Muntel, de buurt waar ze als kind gewoond had. Pieter overleed in 2004, waarna ze begon met haar autobiografie. Het boek De Eeuw van Esther werd in eigen beheer uitgegeven toen ze 89 was.
De laatste drie jaar van haar leven woonde Esther Hagers in een verzorgingshuis in Nijmegen. Overleden te Nijmegen, Gelderland.