Pierre Jules Théophile Gautier

Geboren te Tarbes, hoofdstad van het departement Hautes-Pyrénées. Novelist, dichter, schilder, archeoloog, journalist en essayist. Zijn vader was Jean-Pierre Gautier, een tamelijk beschaafde minderjarige regeringsfunctionaris, en zijn moeder was Antoinette-Adelaïde Cocard. Het gezin verhuisde in 1814 naar Parijs en vestigde zich in de oude wijk Marais. Gautier's opleiding begon aan het prestigieuze Collège Louis-le-Grand in Parijs (mede-alumni zijn onder meer Voltaire, Charles Baudelaire, Victor Hugo en de markies de Sade, die hij drie maanden bijwoonde voordat hij wegens ziekte naar huis werd gebracht. Hoewel hij de rest van zijn opleiding aan het Collège Charlemagne voltooide, kwam Gautier's belangrijkste instructie van zijn vader, die hem ertoe aanzette om op achttienjarige leeftijd een geleerde Latijn te worden. Op school raakte Gautier bevriend met Gérard de Nerval en de twee werden vrienden voor het leven. Via Nerval maakte Gautier kennis met Victor Hugo, toen al een bekende, gevestigde toonaangevende toneelschrijver en auteur van Hernani. Hugo had een grote invloed op Gautier en wordt gecrediteerd voor het geven van hem, een aspirant-schilder in die tijd, een honger naar literatuur. Het was tijdens de legendarische première van Hernani dat Gautier wordt herinnerd voor het dragen van zijn anachronistische rode wambuis. In de nasleep van de revolutie van 1830 ondervond de familie van Gautier ontberingen en werd gedwongen te verhuizen naar de buitenwijken van Parijs. Gautier besloot te experimenteren met zijn eigen onafhankelijkheid en vrijheid en koos ervoor om bij vrienden in de Doyenné-wijk van Parijs te blijven, waar hij een vrij aangenaam bohemien leven leidde. Tegen het einde van 1830 begon Gautier regelmatig samen te komen met Le Petit Cénacle, een groep kunstenaars die elkaar ontmoetten in het atelier van Jehan Du Seigneur. De groep was een meer onverantwoordelijke versie van Hugo's Cénacle. De groep telde onder haar leden de kunstenaars Gérard de Nerval, Alexandre Dumas, père ,Petrus Borel, Alphonse Brot, Joseph Bouchardy en Philothée O'Neddy (echte naam Théophile Dondey). Le Petit Cénacle kreeg al snel een reputatie van extravagantie en excentriciteit, maar ook als een uniek toevluchtsoord van de samenleving. Gautier begon al in 1826 met het schrijven van poëzie, maar het grootste deel van zijn leven bracht hij door als bijdrage aan verschillende tijdschriften, voornamelijk La Presse, wat hem ook de mogelijkheid gaf om naar het buitenland te reizen en veel invloedrijke contacten in de high society en in de wereld te ontmoeten van de kunsten. Gedurende zijn hele leven was Gautier veel bereisd en maakte hij reizen naar Spanje, Italië, Rusland, Egypte en Algerije. Gautier's vele reizen inspireerden veel van zijn geschriften, waaronder 'Voyage en Espagne' (1843), 'Trésors d'Art de la Russie' (1858) en 'Voyage en Russie' (1867). Gautier's reisliteratuurwordt door velen beschouwd als een van de beste uit de negentiende eeuw; vaak geschreven in een persoonlijke stijl, biedt het een venster op Gautiers eigen smaak in kunst en cultuur. Gautier was een gevierde leavené van het Romantisch Ballet, die verschillende scenario's schreef, waarvan Giselle de beroemdste is, wiens eerste tolk, de ballerina Carlotta Grisi, de grote liefde van zijn leven was. Ze kon zijn genegenheid niet beantwoorden, dus trouwde hij met haar zus Ernestina, een zangeres. In beslag genomen door de revolutie van 1848 schreef Gautier bijna honderd artikelen, wat overeenkomt met vier grote boeken, binnen negen maanden in 1848. In zijn essay 'La République de l'avenir' vierde hij de komst van de nieuwe republiek en de voortschrijdende opmars van individuele vrijheid. Gautier beleefde een prominente tijd in zijn leven toen de oorspronkelijke romantici zoals Hugo, François-René de Chateaubriand, Alphonse de Lamartine, Alfred de Vigny en Alfred de Musset niet langer actief deelnamen aan de literaire wereld. Zijn prestige werd bevestigd door zijn rol als directeur van Revue de Paris van 1851 tot 1856. Gedurende deze tijd verliet Gautier La Presseen en werd journalist voor Le Moniteur universel, en vond de last van reguliere journalistiek nogal ondraaglijk en "vernederend". Niettemin verwierf Gautier in 1856 de redactie van de invloedrijke recensie L'Artiste . Het is in deze recensie dat Gautier de doctrines van Art for art's sake via vele hoofdartikelen openbaar maakte. De jaren 1860 waren jaren van verzekerde literaire roem voor Gautier. Hoewel hij drie keer werd afgewezen door de Franse Academie (1867, 1868, 1869), zette Charles-Augustin Sainte-Beuve, de meest invloedrijke criticus van die tijd, de dichter het zegel van goedkeuring door niet minder dan drie belangrijke artikelen in 1863 tot recensies van de volledige gepubliceerde werken van Gautier. In 1865 werd Gautier toegelaten tot de prestigieuze salon van prinses Mathilde Bonaparte, neef van Napoleon III en nicht van Bonaparte. De prinses bood Gautier in 1868 een sinecure aan als haar bibliothecaris, een positie die hem toegang gaf tot het hof van Napoleon III. Verkozen in 1862 als voorzitter van de Société Nationale des Beaux-Arts, werd hij omringd door een comité van belangrijke schilders: Eugène Delacroix, Pierre Puvis de Chavannes, Édouard Manet, Albert-Ernest Carrier-Belleuse en Gustave Doré. Tijdens de Frans-Pruisische oorlog keerde Gautier terug naar Parijs toen hij hoorde van de Pruisische opmars naar de hoofdstad. Schreef ook onder het pseudoniem Edgar de Meilhan. Overleden te  Neuilly-sur-Seine als gevolg van een langdurige hartziekte. Hij is begraven op de Cimetière de Montmartre in Parijs.