Het anti-verjaardagsfeest

@@ Regel 1: / Regel 1: @@
-De late namiddagzon die door het raam van het kantoor naar binnen viel, was nog steeds brandend heet en Hank Dorwin was geïrriteerd door het zweet dat zijn nek en oksels deed jeuken. Hij wilde zich vreselijk graag krabben en omdat het op dat moment niet mogelijk was, werd hij nog woedender. 'Wat bedoel je met een ongeluk?' blafte hij tegen de twee inspecteurs die voor zijn bureau stonden. 'Ik heb met die directeur van circus Morbani gesproken en hij was zeer beslist in zijn verklaring dat het meisje de bekwaamste trapezewerkster was die hij ooit in zijn troep had gehad. Trouwens, hebben jullie in het verslag niet gelezen wat ze zei voor ze stierf? Over iemand die haar mis deed grijpen?' 'Neemt u me niet kwalijk, meneer,' antwoordde Gary Vador voor beiden. 'Ze zei dat er ''iets'' was waardoor ze haar handen niet uitstrekte, wat beslist niet hetzelfde is...'
+'Weet u wie onze gastheer is?' Het was de vrouw in het rood. Wellman slaakte een zucht van verlichting. Hij zou zeggen dat het hem speet zomaar op het feestje te zijn binnengevallen en dan weer weggaan. 'Geeft u dit feestje?' vroeg de vrouw. Ze naderde de middelbare leeftijd, besefte hij met een schok. Ze had zo jong geleken met haar slanke en gracieuze figuur. Maar de kraaiepootjes bij haar ogen gaven haar gezicht een vermoeide, cynische uitdrukking en hoewel haar lippen vol en zacht waren, had haar mond iets sarcastisch. Ze scheen te merken dat hij naar haar lippen keek en maakte ze vochtig. 'Ik dacht dat het uw feest was,' zei hij. Ze legde haar hand op zijn arm. Haar lach klonk als het geklingel van klokjes die door een zachte wind worden bewogen. 'En ik was ervan overtuigd dat u de gastheer was. U ziet er zo streng en vastberaden uit.' 'O ja?' Hij voelde zich gevleid door die beschrijving. 'Ik was al bang dat u me eruit kwam gooien.' 'Nee toch! De meest charmante man in de kamer...' De hand op zijn arm leidde hem met zachte drang de volle kamer uit in de richting van een met donkere fluwelen afgesloten deuropening...
+'''<nowiki/>'Speculative Fiction' noemt de jonge Amerikaanse Kathleen Curran zelf haar bizarre verhalen, waarin dromen, hallucinaties en nachtmerries de grensovergangen zijn van de realiteit naar een onbekend niemandsland vol verborgen verschrikkingen...'''
-Eddy C. Bertin is de auteur van de in de Bruna-sf reeks
@@ Regel 1: / Regel 1: @@
 {{Book
-|GUID={C428EF58-2728-11D8-B1DD-00105A7169F9}
-|ID=1982
 |TitelNr=Titel/4494
 |UitgeverijNr=Uitgever/32
+|ReeksNr=Reeks/275
+|ReeksVolgNr=3
 |BoekPubJaar=1971
+|Druk=1
+|Boekvorm=Pocket
 |BoekPag=205
-|ReeksNr=Reeks/275
+|Breedte=11
-|ReeksVolgNr=3
+|Lengte=17,5
-|OmslagOntwerp=Dick Bruna
-|OmslagIllustraties=J. Looman
 |ISBN=90-229-3503-5
-|Druk=1
+|OmslagOntwerpPg=Persoon/-586129502
+|OmslagIllustratiesPg=Persoon/-1977525250
 |Cover=Anti-verjaardagsfeest-het---kathleen-curran-1971-1-224347-1646238141.jpg
+|ID=1982
+|GUID={C428EF58-2728-11D8-B1DD-00105A7169F9}
 |HeeftCover=1
 }}

Huidige versie van 18 okt 2022 17:34

'Weet u wie onze gastheer is?' Het was de vrouw in het rood. Wellman slaakte een zucht van verlichting. Hij zou zeggen dat het hem speet zomaar op het feestje te zijn binnengevallen en dan weer weggaan. 'Geeft u dit feestje?' vroeg de vrouw. Ze naderde de middelbare leeftijd, besefte hij met een schok. Ze had zo jong geleken met haar slanke en gracieuze figuur. Maar de kraaiepootjes bij haar ogen gaven haar gezicht een vermoeide, cynische uitdrukking en hoewel haar lippen vol en zacht waren, had haar mond iets sarcastisch. Ze scheen te merken dat hij naar haar lippen keek en maakte ze vochtig. 'Ik dacht dat het uw feest was,' zei hij. Ze legde haar hand op zijn arm. Haar lach klonk als het geklingel van klokjes die door een zachte wind worden bewogen. 'En ik was ervan overtuigd dat u de gastheer was. U ziet er zo streng en vastberaden uit.' 'O ja?' Hij voelde zich gevleid door die beschrijving. 'Ik was al bang dat u me eruit kwam gooien.' 'Nee toch! De meest charmante man in de kamer...' De hand op zijn arm leidde hem met zachte drang de volle kamer uit in de richting van een met donkere fluwelen afgesloten deuropening...

'Speculative Fiction' noemt de jonge Amerikaanse Kathleen Curran zelf haar bizarre verhalen, waarin dromen, hallucinaties en nachtmerries de grensovergangen zijn van de realiteit naar een onbekend niemandsland vol verborgen verschrikkingen...