Persoon/57

Geboren boven de lakenwinkel van zijn grootvader van vaders kant te Dereham, Norfolk. Brian Wilson Aldiss was een Engels schrijver. Toen de grootvader van Aldiss stierf, verkocht zijn vader, Bill (de jongste van twee zonen), zijn aandeel in de winkel en verliet de familie Dereham. Aldiss 'moeder, Dot, was de dochter van een aannemer. Hij had een oudere zus die doodgeboren was, en een jongere zus. Als driejarige begon Aldiss verhalen te schrijven die zijn moeder zou binden en op een plank zou leggen. Op 6-jarige leeftijd ging hij naar Framlingham College, maar verhuisde naar Devon en werd in 1939 na het uitbreken van de oorlog naar de West Buckland School in Devon gestuurd. Als kind ontdekte hij het pulptijdschrift Astounding Science Fiction. Hij las uiteindelijk alle romans van HG Wells en Robert Heinlein, en later Philip K. Dick. In 1943, tijdens de Tweede Wereldoorlog, sloot hij zich aan bij de Royal Signals en kwam in actie in Birma. Zijn legerervaring inspireerde respectievelijk het tweede en derde boek van Horatio Stubbs, 'A Soldier Erect en A Rude Awakening'. Na de oorlog werkte hij als boekverkoper in Oxford. Hij schreef ook een aantal korte stukken voor een vakblad van een boekverkoper over het leven in een fictieve boekhandel, die de aandacht trokken van Charles Monteith, een redacteur bij uitgeverij Faber and Faber. Als gevolg hiervan publiceerden Faber en Faber Aldiss 'eerste boek, 'The Brightfount Diaries' (1955), een roman van 200 pagina's in dagboekvorm over het leven van een verkoopassistent in een boekwinkel. Rond deze tijd begon hij ook sciencefiction te schrijven voor verschillende tijdschriften. Volgens ISFDB was zijn eerste speculatieve fictie in druk het korte verhaal Criminal Record, gepubliceerd door John Carnell in het juli 1954 nummer van Science Fantasy. Verscheidene van zijn verhalen verschenen in 1955, waaronder drie in maandelijkse nummers van New Worlds, In 1954 organiseerde de krant The Observer een wedstrijd voor een kort verhaal dat zich afspeelt in het jaar 2500. Aldiss 'verhaal 'Not For An Age' kwam op de derde plaats na een stemming van lezers. ook onder redactie van Carnell. De 'Brightfount Diaries' waren een klein succes geweest en Faber vroeg Aldiss of hij nog meer artikelen had die ze konden bekijken met het oog op publicatie. Aldiss bekend dat hij een science fiction schrijver, tot grote vreugde van de uitgevers, die een aantal had science fiction fans op hoge plaatsen, en zo zijn eerste science fiction boek werd gepubliceerd, een verzameling van korte verhalen getiteld 'Space, Time and Nathaniel' (Faber, 1957). Tegen die tijd kwamen zijn verdiensten uit het schrijven overeen met zijn loon in de boekwinkel, en hij nam de beslissing om fulltime schrijver te worden. Aldiss leidde de stemming voor Meest veelbelovende nieuwe auteur van 1958 op de Worldcon van volgend jaar, maar eindigde achter "geen onderscheiding". Hij werd verkozen tot voorzitter van de British Science Fiction Association in 1960. Hij was de literaire redacteur van de Oxford Mail krant van 1958 tot 1969. Rond 1964, hij en lange tijd medewerker Harry Harrison begonnen met de eerste ooit tijdschrift van sciencefictionkritiek, Science Fiction Horizons, dat tijdens zijn korte periode van twee nummers artikelen en recensies publiceerde van auteurs als James Blish, en een discussie bevatte tussen Aldiss, CS Lewis en Kingsley Amisin het eerste nummer en een interview met William S. Burroughs in het tweede. In 1967 noemde Algis Budrys Aldiss, JG Ballard , Roger Zelazny en Samuel R. Delany als 'een wereldschokkend nieuw soort' schrijvers en leiders van de New Wave. Naast zijn eigen geschriften gaf hij een aantal bloemlezingen uit. Voor Faber bewerkte hij Introducing SF , een verzameling verhalen die verschillende thema's van sciencefiction typeren, en Best Fantasy Stories . In 1961 gaf hij een bloemlezing uit van herdrukte korte sciencefiction voor de Britse paperbackuitgever Penguin Books onder de titel 'Penguin Science Fiction'. Dit was opmerkelijk succesvol, ging over in talloze herdrukken en werd gevolgd door twee andere bloemlezingen: 'More Penguin Science Fiction' (1963) en 'Yet More Penguin Science Fiction' (1964). De latere bloemlezingen genoten hetzelfde succes als de eerste, en alle drie werden uiteindelijk samen gepubliceerd als 'The Penguin Science Fiction Omnibus' (1973), die ook in een aantal herdrukken ging. In de jaren zeventig produceerde hij verschillende grote collecties klassieke grootschalige sciencefiction, onder de titels 'Space Opera' (1974), 'Space Odysseys' (1975), 'Galactic Empires' (1976), 'Evil Earths' (1976) en 'Perilous Planets' (1978) . Rond deze tijd bewerkte hij een groot formaat boek 'Science Fiction Art' (1975), met selecties van kunstwerken uit de tijdschriften en pulp. Als reactie op de resultaten van de planetaire sondes van de jaren zestig en zeventig, die aantoonden dat Venus totaal niet leek op de hete, tropische jungle die gewoonlijk in sciencefiction wordt afgebeeld, hebben Aldiss en Harrison een bloemlezing 'Farewell, Fantastic Venus!' , die verhalen herdrukt op basis van de pre-sonde-ideeën van Venus. Hij gaf ook samen met Harrison een reeks bloemlezingen van 'The Year's Best Science Fiction' (nrs. 1-9, 1968-1976) uit. In 1948 trouwde Aldiss met Olive Fortescue, secretaris van de eigenaar van Sanders 'boekverkoper in Oxford, waar hij sinds 1947 werkte. Hij had twee kinderen uit zijn eerste huwelijk: Clive in 1955 en Caroline Wendy in 1959, maar het huwelijk "stortte uiteindelijk in" in 1959 en ontbond in 1965. In 1965 trouwde hij met zijn tweede vrouw, Margaret Christie Manson (dochter van John Alexander Christie Manson, een luchtvaartingenieur), een Schotse vrouw en secretaris van de redacteur van de Oxford Mail; Aldiss was 40 en zij 31. Ze woonden in Oxford en kregen samen twee kinderen, Tim en Charlotte. Ze stierf in 1997. Aldiss was de auteur van meer dan 80 boeken en 300 korte verhalen, evenals verschillende dichtbundels. Overleden te Oxford.