Titel/2741

Als men sciencefiction zou nemen in de letterlijke betekenis van: 'toekomstverhalen gebaseerd op te verwachten technische ontwikkelingen', dan is Ray Bradbury géén sciencefiction schrijver. Natuurlijk is hij dat wel, de gegeven definitie deugt dan ook niet, sinds Bradbury de sciencefiction heeft opgeheven uit het vlak van technische fantasie tot een wonderlijke, haast eenzame hoogte. Hij plaatst ons ergens in de toekomst, en daar zijn ruimte-expedities en Marsbewoners, daar zijn tijdreizen en daar is een Venus-jungle: hij neemt die zonder meer aan eb weeft op dat patroon zijn verhalen. Soms zijn dat bijna sprookjes, soms zijn ze teer, andere malen hard. Maar altijd is er een onnavolgbare sfeer: een visie van verfijnde en poëtische waarneming, een nostalgie naar het schone dat vaak ze wreed vertrapt wordt door de mens. In het verhaal 'De Laatste Martiaan' komt dit zeer zuiver over tot uitdrukking en niet voor niets is de titel van dit verhaal als titel aan deze bundel gegeven. De bundel opent met een keuze uit de bekende Marskronieken, waarin ook het later geschreven verhaal 'Donkere huid en gouden ogen' zijn plaats vindt. De zeven laatste verhalen vormen als het ware een staalkaart van Bradbury's verbluffende rijkdom aan variatie.