Persoon/1029
Geboren te Assen, Drenthe. Maria Hendrika Jozina (Miep) Diekmann was een Nederlandse schrijfster van voornamelijk jeugdliteratuur en journaliste. Haar vader werkte in het leger en het gezin verhuisde daarom meerdere keren: Diekmann verhuisde in 1928 naar Kampen, in 1930 naar Vreeland en in 1934 naar Willemstad, Curaçao, waar ze tot 1939 woonde. Ze heeft een groot aantal jaren doorgebracht in Curaçao, waar haar vader commandant van de militaire politie was.
Na 1945 werkte zij als journaliste, als vertaalster van kinderboeken, onder andere als lid van een Tsjechisch vertaalcollectief, als recensente van jeugdliteratuur en als ‘coach’ van beginnende kinderboekenschrijvers in binnen en buitenland. Vanaf 1948 was ze vooral recensent van speelfilms voor de GPD-bladen en van jeugdliteratuur voor de Haagsche Courant en het Haarlems Dagblad. Bijna al haar boeken uit de beginperiode van haar schrijverschap zijn geïnspireerd op West-Indië en op de ongelijke verhoudingen tussen ‘meesters’ en ‘knechten’.
Ze schreef boeken voor de allerjongsten, zoals Wiele wiele stap, kinderboeken als De boten van Brakkeput, waarmee ze in 1956 doorbrak. Diekmanns vroege oeuvre bestaat verder uit meisjesboeken met niet al te grote diepgang, met titels als De boot vertrekt zonder Claartje en Annejet helpt een handje. Vanaf ongeveer 1960 schreef ze boeken die "lastige" onderwerpen zoals seksualiteit, discriminatie en politiek niet uit de weg gingen. In latere jaren richtte ze zich op het jongste publiek en schreef ze voor peuters en kleuters. Miep Diekmann vindt het belangrijk dat je in jeugdboeken over alles kunt praten. Thema’s als erotiek, dood, geweld, discriminatie en de maatschappij waarin we leven dienen zonder voorbehoud aan bod te komen.
Ze won de kinderboekenprijs van het CPNB met De boten van de Brakkeput. De Duitse Staatprijs in 1964. De Nederlandse Staatsprijs voor Jeugdliteratuur in 1970, (tegenwoordig Theo Thijssen-prijs), De Nienke van Hichtumprijs in 1975, Een Gouden Griffel in 1978.
Zelf schreef Miep Diekmann zo'n vijftig kinder- en jeugdboeken, waarvan in vele landen vertalingen verschenen zijn. Bovendien werkte zij mee aan bloemlezingen voor basis- en voortgezet onderwijs, ook op de Antillen.
In 1990 stopte ze op doktersadvies met schrijven en publiceren. In 2006 werd Diekmann benoemd tot erelid van het International Board on Books for Young People (IBBY), een internationale onderscheiding die nooit eerder aan een Nederlander is verleend.
Diekmann was van 1948 tot 1954 getrouwd met journalist Anton Kamphoff, met wie ze twee zonen kreeg. Uiteindelijk maakte ze een welbewuste keus voor werken: hun kinderen zijn bij haar man gebleven. Overleden te Scheveningen, Zuid-Holland.