De wind van nergens

… Susan –’ schreeuwde hij, want ze was nog slechts een paar stappen van het geruïneerde balkon! Nog geen halve meter van haar af rukte de orkaan aan de leeggeblazen torenflat en trok stenen los uit de muur. Plotseling greep haar de wind, sloeg haar tegen de deurkozijnen en zoog haar naar buiten! Hij zag haar, door de stijgwind als uit een katapult omhooggeschoten, daarna gekeild langs het dak van de ambassade, – wentelend als een weggeworpen pop… – zich verliezend in de baaierd van ruïnes aan de horizon…

Gestaag nam de wind toe met 8 kilometer per dag – weken ...! – maanden ...! Tot rond de aardbol een wereldorkaan raasde van welhaast 900 kilometer per uur! Steden werden weggevaagd. Bunkers verschoven. Diepe schuilkelders werden blootgewoeld en vernietigd; zelfs de bodem werd weggeblazen. Een radeloze mensheid werd met totale verdelging bedreigd. Slechts één man hield stand in zijn pasgebouwde, blinkend-witte pyramide. Een maniak, even gevaarlijk als de stormwind.