Persoon/3309
Geboren te Beveren-Waas. Julien Van Remoortere was een Vlaams auteur. Was oudste zoon van Alfons Van Remoortere (1906-1946), havenarbeider en Anna Staut (1909) huisvrouw. Volgde lager onderwijs aan de Sint-Martinusschool in zijn geboortedorp. Daarna volgde zijn middelbare schooltijd in het Sint-Norbertusinstituut (moderne humaniora: wetenschappelijke afdeling) te Antwerpen, dank zij het fonds der meestbegaafden. Zijn vader overlijdt in 1946. Julien was toen 16 en kon als gevolg daarvan om financiële redenen geen hoger onderwijs aanvatten.
Toen hij 18 jaar oud was, publiceert hij zijn eerste verhaal: De grote van Bastioens in Zondagsvriend. Daar verdiende hij 400 fr. mee. Was van jongs af aan een verwoed lezer. Op 12-jarige leeftijd schreef hij zijn eerste jeugdboek (nooit uitgegeven). Hij werd daarin aangemoedigd door andere schrijvers als Leo Mets (zijn oud-onderwijzer) en pater Emiel Janssen s.j., alsook door Lieven Gijpen, in de jaren veertig leraar, later programmator bij de Vlaamse TV. Onderscheidde zich op alle gebieden van de literatuur, roman, luisterspel, TV-spel, toneel, filmscenario en toeristische reportages.
Recenseerde sciencefiction-uitgaven in Boekengids, De Periscoop en Het Volk. Zijn eerste verhaal De grote van Bastioens schreef hij in 1948 voor het al lang verdwenen weekblad Zondagsvriend, daar verdiende hij 400 fr. mee. In 1954 had hij al met De mare een novellenwedstrijd van Ons Zondagsblad gewonnen. Toen hij 16 jaar oud was, kaapte hij in een wedstrijd van Gazet van Beveren, een lokaal weekblad, de tweede prijs weg met het verhaal Iris, de stekelbaars. In 1958 leverde hij bij uitgeverij Averbode het eerste van vier Vlaamse Filmpjes af. Schreef ook onder het pseudoniem Piet Mortelman.
Trouwde met de Oostendse Odette Deley in 1955. In 1979 besloot hij van zijn pen te leven, waar hij goed in slaagde.
Julien Van Remoortere is vooral bekend vanwege zijn wandelgidsen, waarin hij van vele streken de interessantste wandelingen beschrijft, die hij steevast zelf eerst gemaakt heeft. Hij let niet alleen op het landschappelijke karakter van de omgeving, maar geeft ook toeristische informatie over gebouwen of kunstwerken. Hij zet de wandelaar aan tot observeren van de omgeving. Belangrijk is ook de zeer nauwkeurige beschrijving van de route-aanduidingen, soms tegen het plaatselijke merktekensysteem in. Het merendeel betreft het wandelgidsen tot in de verste uithoeken van België en Luxemburg, maar hij heeft er ook al een twintigtal wereldreizen opzitten.
Een van de meest indringende werken uit zijn oeuvre is de 'Nest-trilogie', een reeks van drie opeenvolgende en sterk autobiografisch geïnspireerde verhalen over een kleine jongen uit de Donkerstraat in Beveren-Waas die opgroeit tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog.
Hij publiceerde ongeveer 400 boeken en een paar duizend losse verhalen, hoorspelen en rapportages. Sprookjes en verhalen van Van Remoorteres hand verschenen in vele jeugdperiodieken als Ons Volkske, Robbedoes, Ons Zondagsblad, Kleine Zondagsvriend, Zondagsvriend, 't Kapoentje, A.B.N.-Krant enzovoort. In 2010 zag zijn magnum opus het levenslicht, Mathilde, een familiekroniek. Zijn laatste boek was De Suzemienenboom van mijn oma in 2010.
Een van zijn andere verhalen, Anti-Love Story: een verhaal voor langharig tuig (1975), over een meisje dat door haar leraar wordt verkracht, werd verfilmd door de VRT. De buitenopnames vonden plaats in Oostende, waar hij sinds 1954 woonde, alwaar hij lange tijd een fulltime baan als stadsambtenaar combineerde met het schrijverschap. Als ambtenaar was hij onder andere secretaris van burgemeester Jan Piers.
Overleden, twee dagen voor zijn 88ste verjaardag, in zijn woning te Oostende. Afscheid van Julien vond plaats in de aula van uitvaartcentrum Marote in Oostende. Julien Van Remoortere was vader van drie kinderen en had ook zeven kleinkinderen en acht achterkleinkinderen.